علّامه شريف رضى با اينكه مسائل سياسى ، اجتماعى ، اوقات او را اشغال كرده بود و آن را يك وظيفهء مهم اسلامى مىدانست ، آثار علمى و ادبى گرانبهائى از خود به يادگار گذارده كه نام او را در تاريخ اسلام و ادب با حروف برجسته و طلايى ثبت كرده است . سيد رضى در زمان خود و پس از درگذشت ، بيشتر به « شاعر » ، آن هم برازنده‌ترين شعراى زمان شهرت داشت تا به يك عالم دينى و دانشمند داراى تأليفات متعدد در علوم اسلامى . علّت اين امر دو چيز بوده است : يكى آنكه شعر سيد رضى به قدرى از نظر لفظ و معنى زيبا و عالى بوده كه هر قصيده و غزل و مرثيه‌اى كه مىسرود ، بلافاصله نقل مجالس خاص و عام مىشد . لذا مردم او را با اين ديد مىنگريستند ، ثانيا به طورى كه محدّث بزرگوار مرحوم حاج ميرزا حسين نورى اشاره كرده است شريف رضى نظر به زهد و پارسائى كه داشته ، و از خودنمايى و شهرت پرستى سخت بر كنار بوده در انديشهء نسخه‌بردارى از تأليفاتش برنيامد و همين دو علّت باعث شد كه شخصيت علمى وى تحت الشعاع ذوق شعرى و مقام ادبى او قرار گيرد . كتابهاى سيره و تراجم از سيد رضى تأليفات و تصنيفات زيادى را نام برده‌اند كه متأسفانه از بيشتر آنها اثرى در دست نيست ، علّامهء دهخدا « 1 » 14 كتاب را ذكر مىكند و آقاى دوانى « 2 » 15 و مرحوم آية الله علامهء امينى « 3 » 20 ، و دكتر معين « 4 » گفته است بيش از 20 تأليف دارد

--> ( 1 ) لغت نامهء دهخدا قسمت شعرا « رضى » ( 2 ) سيد رضى مؤلف نهج البلاغه ص 100 تا ص 102 ( 3 ) ترجمهء الغدير جلد 7 صفحه 312 و 313 و 314 ( 4 ) جلد 5 ( اعلام ) ص 597