شريف رضى با عمر نسبة كوتاه خود به مناصب بزرگ و ارزنده رسيد از قبيل : « نقابت اشراف » ، « امارت حاج » و « ديوان مظالم » كه هر كدام به تنهائى بهترين گواه عظمت مقام و شهرت علمى اوست و اين همان مناصبى است كه ويژهء برجستگان و دانشمندان بلكه مخصوص سر حلقهء ايشان بوده است ، و شگفت آنكه شريف رضى از همان عنفوان جوانى به شايستگى موصوف بود ، چنان كه مىبينيم نخستين بارى كه منصب نقابت را دارا شد بيست و يك سال داشت . ريشهء ولايت فقيه شريف رضى حكومت اسلامى را در دوران غيبت با « ولىّ فقيه » مىدانست و ديگران را ولو اولاد عباس عموى پيامبر باشند غاصب محسوب مىداشت ، هر چند چاره‌اى جز مدارا با آنها نبود . بنابر اين از آنجا كه دخالت در سياست يعنى ادارهء امور مسلمين جزو وظائف دينى هر مسلمان است ، و در حقيقت سياست از ديانت جدا نيست بلكه عين آن است ، شريف رضى مانند پدرانش قسمتى از مناصب سياسى و دولتى را كه در خور او بود به عهده گرفت . « 1 » در زمان شريف رضى مناصب فراوانى وجود داشته مانند فرمان قضاوت ، سرپرستى مظالم ( دادستانى ) ، سرپرستى قبايل اشراف ، فرمان برگزارى نماز جماعت ، فرمان رهبرى حجاج ، سرپرستى دفاتر مالى و حقوقى ، سرپرستى حسينيه و حفظ ناموس اجتماع ، از جمله دفاتر مخصوص شامل : دفتر سادات علوى ، دفتر فقها ، « 2 » در اين ميان

--> ( 1 ) سيد رضى مؤلف نهج البلاغه ص 71 ( 2 ) الغدير جلد 7 صفحات 321 و 322