« ابو احمد حسين بن موسى » ، ملقب به « طاهر ذو المناقب » پدر عاليقدر سيد رضى ، از مفاخر دودمان پيامبر و شخصيت بلند مرتبهء زمان و فردى با تدبير و لايق و مورد احترام خاص و عام بود ، او در سال 304 به دنيا آمد . وى در ميان مردم مقامى بلند و منزلتى بزرگ داشت و به طورى كه دولت بنى عباس و آل بويه روى آن حساب مىكردند و نمىتوانستند اين وجههء محبوب و مورد احترام را ناديده انگاشته و حتى المقدور از مخالفت و مزاحمت با او احتراز مىكردند . « ابو احمد » از اين محبوبيت و موقعيت بسيار بالا به نفع مردم استفاده كرده چندان كه كارهاى مهم به دست او انجام مىگرفته است . « نقابت علويان » كه در حقيقت رياست دودمانى عظيم بوده است به او حق مىداده كه در جميع شؤون اين سلسله دخالت كرده و مشكلات و مسائل آنان را با تدبير خود حل كند . از سوى ديگر مقام اجتماعى و سياسى او ايجاب مىكرد كه براى رسيدگى به كارهاى مردم در امور مهم مملكتى وارد شده و معضلات به دستش فيصله گيرد تا آنجا كه مورّخين عامه به بزرگى و صفات برجسته‌اش اقرار كنند . ستايش دانشمندان « قاضى نور اللّه شوشترى » در كتاب « مجالس المؤمنين » گويد : شريف ابو احمد سيّدى بزرگ قدر بود و مردم در قيد اطاعتش بودند و مهابت او شديدترين مهابتها بود ( به طورى كه « بهاء الدوله » در مقابل مهابت او اظهار تواضع مىكرد ) ، لقب معروف او « طاهر الأوحد » و