چهره‌هاى مذهب بود ، او در آنچه از تبار مطهّرش به ارث برده بود مقام اوّل را حائز گشته : از علم سرشار ، سرشت تابان ، انديشهء روشن ، مناعت طبع ، دودمان پاك و اصيل ، با تبارى از نبى ( ص ) ، و شرافتى از على ( ع ) ، و عظمتى از فاطمه ( ع ) ، و سيادتى از كاظم ( ع ) ، و فضائلى چون سيل خروشان ، و افتخاراتى چون موج بىكران . شريف رضى همراه برادرش سيد مرتضى در خردسالى به استفادهء علوم متداول عصر پرداختند ، نكتهء قابل توجه آنكه شريف رضى علوم ياد شده را قبل از بلوغ فرا گرفت و در سن هفده سالگى اقدام به تدريس و تأليف نمود ، و در بيست سالگى از تمام علوم و فنون زمان فارغ گرديد . « 1 » از ويژگيهاى او : حريص بودن در فراگيرى علم بود ، از هر كس مىتوانست بهره مىبرد و در اين راه فرقى بين شيعه و سنّى و كافر نمىگذارد . چنان كه شريف رضى در خردسالى نزد « سيرافى » علم نحو مىخواند ، و اختلاف وى در مذهب مانع اين كار نمىشد . سيّد رضى از تملّق و چاپلوسى به شدّت پرهيز مىكرد ، در قصائدى كه براى هر كس مىسرود از مرز حقيقت تجاوز نمىكرد . او داراى مناصب مهمّ اجتماعى نيز بود ، مانند « نقابت » ، « امارت حاج » و « رياست ديوان مظالم » ، و نيز تأسيس و مديريت مركز علمى دار العلم كه دربارهء آنها اشاره خواهد شد .

--> ( 1 ) ج 7 الغدير ص 291