اذا ابتدرت نساؤهم المساعى * فما ظنى و ظنك بالرجال آرى شريف رضى مجموعه خصائل حميده بود و اشعارش تراويده آنها و البته همچو سراينده و شاعرى در صف نخستين شاعران قرار گيرد مدائح در زير عنوان شكرگزارى نگاشتيم كه بيشتر چيزى كه شريف رضى را بر مديحت گوئى واداشت همان خوى شكر گزارى بود كه زبان گوياى او را بستايش ارباب حقوق ميگشود اكنون بروش ديگر همان موضوع را دنبال ميكنيم تا مقصود بهتر و بيشتر واضح گردد در روزگارى كه شريف رضى ميزيست درست ميتوان فهميد كه عصر تنافس ملوك بوده شاهان فنون ادب را ترويج ميكردند و ادبا را نشاط مىبخشيدند و جوائز و عطايا ميدادند و ميدانيم هر دورهء كه ملوك مردم را بفنون ادبيه ترغيب كردند و اديبان را نزديك گرفتند خود از هر كس بيشتر بهرهء آن را بردند و شاهكارهاى ادبى را از فنون قريض مانند مديح و تهنيت و وصف و غير اينها بخويشتن اختصاص دادند و هر شاعر توانائى كه نزديك مىگرفتند بهترين قصائد خود را درباره مديحت ايشان مىپرداخت ملوك آل بويه كه در دو قطر مهم عراق و ايران حكومت و سلطنت ميكردند در ترويج علوم و فنون ادب بسزا ميكوشيدند بخصوص كه بعضى از ايشان مانند عضد الدوله ديلمى از بزرگان دانشمندان محسوب ميشدند و به همين مناسبت وزراى دانشمند و كاردانى همواره انتخاب ميكردند از قبيل ابن عميد و فرزندش ذو الكفايتين و صاحب بن عباد و دربارشان از علما و فضلا و ادبا و شعرا پيوسته پر بود و الحق دانشمندان گرانمايه از هر طبقه در آن عصر برخاستند