آن مرد فرمود : وقتى باز گشتى ، به محل اسب‌ها برو و بگو : أللّهم ، إنّي أتَوَجَّهُ إلَيك بِنَبيِّك نَبيِّ الرَّحمَةِ ، وَأهلِ بَيْتِه الَّذينَ اختَرتَهم عَلى عِلمٍ عَلى العالَمين أللّهُمَّ فَذَّلِل لي صُعوبَتَها وَحَزانَتَها ، وَاكفِني شَرَّها ، فَإِنَّكَ الكافي المُعافي وَالغالِبُ القاهِرُ . « 1 » آن مرد باز گشت و سال بعد در حالى كه مال فراوانى از قيمت آن اسب‌ها را براى اميرمؤمنان عليه السلام مىآورد ، نزد حضرت عليه السلام رفت ؛ من همراه او بودم ، على عليه السلام به او فرمود : تو به من خبر مىدهى يا من ماجرا را براى تو بگويم ؟ آن مرد گفت : اى امير مؤمنان ! شما بفرماييد . فرمود : گويا تو نزدشان رفتى و آن‌ها خاضعانه و ذليل به تو پناه آوردند و تو ، يكى پس از ديگرى ، موى پيشانى آن‌ها را مىگرفتى . مرد گفت : درست فرمودى ، اى امير مؤمنان عليه السلام ! گويا شما با من بوديد . ماجرا همين بود ، منّت گذارده ، آن‌چه آوردم را قبول فرما . على عليه السلام فرمود : خداوند در آن به تو بركت دهد . برو كه راهنمايى شدى . اين خبر به گوش عمر رسيد و به طورى او را ناراحت كرد كه آثار اين ناراحتى در صورتش آشكار شد . آن مرد بازگشت ؛ هر سال حجّ به جا مىآورد و خداوند مال او را زياد كرده بود . ابن عباس گويد : اميرمؤمنان عليه السلام فرمود : هركس چيزى ( از مال يا عيال يا فرزند يا كار ستمگرى از ستمگران ) بر او دشوار شود ، با اين دعا خدا را ملتمسانه بخواند - به خواست خدا - از آنچه مىترسد كفايتش كند كه تنها نيرودهنده اوست . « 2 »

--> ( 1 ) . خدايا ! من به واسطه پيامبرت به تو رو مىآورم . پيامبر رحمت و خاندانش ، آن كسانى كه از روى علم خود آنان را بر جهانيان اختيار نمودى . خدايا ! سختى و ناهموارى آنان را بر من نرم و مرا از شرّ آن‌ها محافظت فرما ؛ چرا كه فقط تو ، كفايت كننده و عافيت دهنده و پيروز و چيره هستى . ( 2 ) . ر . ك : بحار ، ج 95 ، ص 284 ، ح 9 .