پاسخ يكى از پيشينيان شيعه را در جواب آن كه دربارهء نشستن اميرمؤمنان عليه السلام و طلب نكردن رهبرى و نخواندن مردم به سوى خويش ، از او سؤال كرده بود ، چه قدر زيبا يافتم ؛ او مىگفت : اميرمؤمنان عليه السلام در اين كار ، همچون نماز و روزه و زكات و حج ، واجبى از واجبات خداوند متعالى بوده كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آن را به قوم خود رسانده است و بر واجبات وظيفه نيست كه مردم را به سوى خود دعوت ، و بر خواستن خويش تشويق كنند ؛ بلكه بر مردم است كه واجبات را پاسخ گويند و به سوى آن‌ها بشتابند و عذر اميرمؤمنان عليه السلام در اين كار از هارون بيش‌تر بوده است ؛ چرا كه موسى عليه السلام وقتى به ميقات رفت ، به هارون گفت : جانشين من در ميان طايفهء من باش واصلاح كن ، و راه كسانى را كه فساد مىكنند پيروى نكن . « 1 » و او را مراقب و رهبر بر ايشان قرار داد ، پيامبر صلى الله عليه و آله على عليه السلام را براى اين امّت علامتى قرار داده ، آنان را به سوى او فرا خوانده و بر پيوستن به او تشويق كرده‌است ؛ پس على عليه السلام درخانه‌نشينى ومخفى شدنش معذوراست ، و مردم تا هنگامى كه او را از مخفىگاهش بيرون آورند و از جايش بلند كنند و در همان جايى كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله اورا قرارداد ، قراردهند ، درسختى خواهند بود .

--> ( 1 ) . اعراف ( 7 ) : 142 .