أوثق عرى الايمان و الاسلام ؛ « 1 » دوست داشتن براى خدا و دشمن داشتن براى خدا از نشانه‌هاى ايمان بلكه از محكم‌ترين دستاويزهاى ايمان و اسلام به‌شمار مىآيد » . دلالت روايات ياد شده بر وجوب و مبالغه در اين صفت ( دوست داشتن براى خدا ) و ترك آن‌كه موجب خروج از ايمان و اسلام به سمت كفر و بىدينى مىشود ، روشن‌تر از آن است كه بيان گردد . اكنون به بيان دوازده حديث كه دلالت بر اين معنا دارد ، خواهيم پرداخت : 1 - كلينى از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه فرمود : « من احبّ فى اللّه و ابغض فى اللّه و اعطى فى اللّه فهو ممّن كمل ايمانه ؛ « 2 » كسى كه براى خدا فردى را دوست بدارد و براى خدا با او دشمنى كند و در راه رضاى خدا بخشش نمايد ، از جمله كسانى است كه ايمانش كامل است » . 2 - نيز از آن حضرت روايت كرده كه فرمود : « من اوثق عرى الايمان ان تحبّ فى اللّه و تبغض فى اللّه و تعطى فى اللّه و تمنع فى اللّه ؛ « 3 » از محكم‌ترين دستاويزهاى ايمان اين است كه كسى را براى خدا دوست داشته باشى و براى خدا با فردى دشمنى ورزى و براى رضاى خدا بخشش كنى و براى خدا كسى را از چيزى محروم سازى » . 3 - از رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله روايت كرده كه فرمود : « ودّ المؤمن فى اللّه من اعظم شعب الايمان ألا و من احبّ فى اللّه و ابغض فى اللّه و منع فى اللّه فهو من اصفياء اللّه ؛ « 4 » دوست داشتن مؤمن براى خدا ، از بزرگترين بخش‌هاى ايمان است . به هوش باشيد ! آن‌كس كه براى خدا كسى را دوست بدارد و براى خدا با كسى دشمنى كند و در راه رضاى خدا كسى را از چيزى محروم سازد ، از برگزيدگان الهى به‌شمار مىآيد » . 4 - هم‌چنين از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه راوى از او پرسيد آيا دوست داشتن و دشمن داشتن ، ايمان به‌شمار مىآيد ؟ حضرت فرمود : « و هل الايمان الا الحبّ و البغض ثم تلا قوله تعالى : « 5 » « حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ أُولئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ ؛ « 6 » آيا ايمان چيزى جز دوست داشتن و دشمن داشتن است و سپس

--> ( 1 ) . كافى ج 2 ص 124 - 125 . ( 2 ) . همان ، ج 2 ، ص 124 - 125 . ( 3 ) . همان . ( 4 ) . همان . ( 5 ) . همان ، ص 125 . ( 6 ) . حجرات ، آيه 7 .