4 - علماى شيعه همه بر عدم مشروعيّت و عدم جواز اين رياضت اتفاق‌نظر دارند به همين دليل هيچ‌يك از علماى متقدّم و متأخّر آنان تا دوران‌هاى نه چندان دور ، چنين كارى انجام نداده بلكه به صراحت در مقام انكار آن برآمده‌اند همان‌گونه كه معصومين عليهم السّلام چنين كرده‌اند . بنابراين ، معصومين عليهم السّلام نيز در اين اجماع داخل‌اند ، بدين ترتيب ، چگونه مىتوان از اين اجماع خارج شد ؟ تحقيق و بررسى در اين موضوع ، خود گواه بر اين است كه رياضت ياد شده در گذشته و كنون از ساخته و پرداخته‌هاى دشمنان دين اسلام نظير مسيحيّت و كفّار هند و صوفيان اهل سنّت است و به خواست خدا ، رواياتى كه همسانى با دشمنان خدا و پيمودن راه و رسم آنان را روانمىداند ، يادآورى خواهد شد . 5 - با تحقيق و بررسى پيرامون شيوه و رفتار پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و ائمه عليهم السّلام روشن مىشود كه آن بزرگواران هيچ‌گاه دست به انجام چنين امورى نزده بلكه آن را فوق العاده مورد اعتراض قرار مىداده‌اند چنان‌كه به خواست خدا ، يادآورى خواهد شد . با اين وصف ، چگونه رواست با شيوه و رفتار خاندان عصمت و طهارت به مخالفت برخاست ؟ ! 6 - صوفيان ، مسأله رياضت را مقدمه و وسيلهء كشف و ساقط شدن تكاليف قرار داده‌اند و شما به خوبى بر بطلان هردو آشنا شديد ، تا چه رسد به مقدمهء آن‌ها . اگر كسى بگويد : صوفيان ، اين رياضت را وسيله‌اى براى دست‌يابى به صفاى دل و مهربانى قرار مىدهند . بايد گفت : پاسخ به اين موضوع به مطالبى كه قبلا يادآور شديم ، برمىگردد . در آن‌جا بيان داشتيم با ورود نهى در اين خصوص ، رجحان چنين رياضتى شرعا به ثبوت نرسيده است . اگر اين عمل به خودى خود ، كارى پسنديده تلقّى مىشد دست‌يابى بدان تنها به انجام محرّمات جايز مىگشت . بنابراين ، با ورود نهى از انجام چنين رياضت و انحصار علل و اسباب آن در محرمات الهى ، بطلانش آشكار است و جمعى از علماى دين به بيان بطلان اين رياضت پرداخته و يادآور شده‌اند كه : اگر مسلمان بر انجام عبادات دينى خود مراقبت داشته باشد ، ثمره‌اش صفاى فكر و انديشه و خرد و دست‌يابى به معارف الهى خواهد بود و صاحب مدارك رحمه اللّه از جمله كسانى است كه در آغاز مبحث روزه در كتاب ياد شده ، به ذكر اين مطلب پرداخته است . 7 - آيات شريفهء قرآن بر نفى چنين رياضتى دلالت دارند نظير فرمودهء خداى متعال :