انجام نافله‌ها به من تقرّب جويد ، او را دوست مىدارم و موفّق مىگردانم و در اين صورت از گوش و چشم و زبان و دست خود يارى نمىجويد بلكه از من يارى مىطلبد و همان گونه كه براى كسى حادثه‌اى رخ دهد با قدرت خود و نيرو و اعضاى بدنش در دفع آن مىكوشد ، وى نيز متكّى به من است و در كارهايش به من رجوع مىكند و جملهء « انّ دعانى اجبته . . . اگر مرا بخواند او را اجابت خواهم كرد » نيز گواه بر همين مطلب است . ه - منظور از حديث ياد شده اين باشد كه من در اثر نزديكى به بنده‌ام و حضور در نزد وى به منزلهء گوش و چشم و زبان و دست او هستم . البته نه حضور به‌معناى حقيقى بلكه مجازى و به‌معناى آگاهى و احاطه بر او و لطف و عنايت و محبّت و مهر و عطوفت فراوان خدا به بندگان . و اللّه أعلم .