زيادند كه خدمات گرانبها و باارزشى در ترويج و اشاعه افكار عرفانى نموده‌اند . محيى الدين عربى را مىتوان بنيان‌گذار تصوف نظرى دانست [ 1 ] ، اين مرد عظيم‌الشأن و محقق بىنظير كه در فهم معارف و حقايق واردهء در كتاب و سنت به طور قطع از راسخان است ، كتب متعددى در اثبات مسلك و بيان طريقهء خود تصنيف كرده است . ابن عربى مطالب پراكنده و متشتت در آثار و افواه اهل عرفان را به طرزى خاص جمع‌آورى نموده و از خود نيز تحقيقات ارزنده‌اى بر آن‌ها افزوده و با تحقيقات گرانبهاى خود ، حياتى به تصوف اسلامى بخشيده است و مسلما كثيرى از مطالب او كهنه شدنى نيست و تا بشر با معارف علمى و مبانى ماوراء الطبيعه و عالم قدس سروكار دارد ، از قبول آن آرا ناگزير است . بعد از مرگ محيى الدين شاگردان و تربيت‌شدگان حوزهء درس او بيشتر به شرح عقايد و آرا و توضيح كلمات او پرداختند . مبرزترين شاگرد شيخ اكبر ، صدر الدين قونوى است كه اصول و مبانى استاد را به صورت منقح و شايسته و شايد بتوان گفت مهذب‌تر از استاد تحرير نموده است . كتب صدر الدين « قونوى » از كتب درسى عرفان است كه بر آن استادان اين فن شروح و تعليقات زيادى نوشته‌اند و ساليان متمادى مرجع تدريس و تحقيق بوده