195 - ( 1 ) از ابى حمزه گويد شنيدم امام باقر ( ع ) ميفرمود براى هر مؤمنى يك حافظ است و يك سائب گفتم : يا ابا جعفر حافظ چيست ، و سائب چيست ؟ فرمود : حافظ نگهبانى است از طرف خدا تبارك و تعالى از نظر ولايت كه بوسيله او مؤمن را در هر جا نگه مىدارد و اما سائب پس مژده محمد است ( ص ) كه خدا تبارك و تعالى بدان مؤمن را در هر جا باشد نگهدارى مىكند . شرح - از مجلسى « ره » - « قوله من الولاية » - كلمه من يا براى بيان علت است به اين معنا كه حافظ او است از بلاها بخاطر ولايت ائمه ( ع ) يا به اين معنى كه براى حفظ و نگهبانى ولايت از او پاسبانى مىكند كه از دستش نرود و تبليغات اهل باطل در او اثر نكند ، يا صله براى حفظ است به دو وجه : 1 - بتقدير مضافى يعنى حافظ او است از ضياع ولايت و از ميان رفتن آن . 2 - مقصود ولايت جز ائمه بر حق باشد يعنى او را از ابتلاء بولايت ديگران نگه مىدارد يا اينكه من بيانيه است به اين معنى كه مؤمن حافظى دارد كه آن ولايت است . من مىگويم - و اما كلمه سائب از سيب است بمعنى عطا يا بمعنى جريان يعنى جارى است در روزگار يا از سائبه بمعنى چيزى كه مخصوص كسى نيست و منظور اينست كه شامل حال همه مؤمنان است . قوله « فبشارة محمد » يعنى مژده‌اى كه از پيغمبر در هنگام مرگ بمؤمن ميرسد در باره سعادت ابديه و بوجه بعيدى ممكن است مقصود از بشارت قرآن باشد يا خوابهاى خوش . ( دستور معاشرت ) 196 - ( 2 ) از حلبى از امام صادق ( ع ) فرمود : با مردم در آميز و آن‌ها را بيازماى و هر زمانى آن‌ها را آزمودى از آن‌ها بدت مىآيد . شرح - از مجلسى ره - ميفرمايد مردم را آزمايش كن زيرا چون آن‌ها را آزمودى از آن‌ها بدت آيد و آنها را واميگذارى از آنچه كه از درون مردم به تو آشكار مىشود - در اينجا لفظ أمر آمده است ولى معنى خبر دارد - تا آنكه گويد :