( نشانه دوستان على و شيوه‌هاى آن حضرت ) 173 - ( 1 ) از حسن صيقل گويد شنيدم امام صادق ( ع ) ميفرمود : راستى دوست على جز حلال نخورد زيرا سرور او و مولاى او چنين بود و دوست عثمان را باكى نيست كه حلال بخورد يا حرام زيرا صاحب و سرور او عثمان همچنين بود . گويد سپس على ( ع ) را نام برد و فرمود : هلا سوگند بدان كه جان على ( ع ) را گرفت او هيچ كم و بيشى از حرام دنيا نخورد تا از آن مفارقت كرد و هيچ گاه دو كار برايش رخ نداد كه هر دو فرمان برى از خدا باشد جز اينكه هر كدام بر تنش سخت‌تر بود اختيار كرد و به كار بست و هيچ پيش آمد دشوارى هرگز براى رسول خدا ( ص ) رخ نداد جز اينكه على ( ع ) را بدنبال آن فرستاد زيرا به او اعتماد كامل داشت و هيچ كس در اين امت تاب و توان كردار و وظيفه رسول خدا ( ص ) را پس از او جز او نداشت و محققا چون مردى كار ميكرد كه با چشم خود بهشت و دوزخ را مىديد و هر آينه هزار مملوك و بنده را از اصل مال خود آزاد كرد كه از دسترنج و عرق جبين او بود براى خواهش رضاى خدا عز و جل و رها شدن از دوزخ و خوراكش جز سركه و زيت نبود و شيرينى او همان خرما بود اگر به دستش مىافتاد و جامه كرباسين در بر ميكرد و اگر بلند بود مقراض ميخواست و فزونى آن را مىبريد . شرح - اينها اخلاق و كردار يك مؤمن پاك و يك رهبر و پيشواى به حق اسلامى است .