انگشت بزرگ دستش رسيد و سپس فرمود : هم اينجا است . شرح - از مجلسى ره - « و شبر من الحاجبين » يعنى از آخر كمان ابرو وجب زد از دو طرف تا سر دو انگشت بزرگش از سمت راست و چپ بگودى پشت سر رسيد ( كه اينوجب بطور افقى دور سر چرخيده است ) يا از ميان دو ابرو بطور عمودى وجب زده است تا رسيده بفرق سر چنانچه صدوق آن را بسند خود از ابى خديجه از امام صادق ( ع ) نقل كرده است و از رسول خدا ( ص ) نقل كرده كه آن را منقذه ناميده است . 161 - ( 1 ) از رفاعه از امام صادق ( ع ) گويد : فرمود : اى رفاعه ميدانى چرا مؤمن را مؤمن نامند ؟ گويد گفتم : نمىدانم فرمود براى آنكه به حساب خدا عز و جل خط امان ميدهد و خدا خط امان او را اجازه مىكند . شرح - از مجلسى ره - يعنى در باره هر كسى شفاعت مىكند كه مستحق عقابست و شفاعت او پذيرفته است يا اينكه ضمانت بهشت مىكند و خدا آن را امضاء مىكند . 162 - ( 2 ) از حنان از امام صادق ( ع ) كه فرمود : ناصب ( دشمن آل محمد ع ) باك نداشته باشد كه نماز بخواند يا آنكه زنا كند ، اين آيه در باره آنها نازل شده است ( 3 - الغاشية ) عمل‌كننده و ناصبى است 4 - در ميگيرد در آتش فروزان . شرح - از مجلسى « ره » - « قوله أصلى ام زنا » زيرا او به همه اعمالش معاقب است گر چه واجبات باشد زيرا بمهمترين شرط آن كه ولايت است اخلال كرده است و چنانست كه نماز بىوضوء خوانده . قوله « عاملة ناصبة » ظاهر اينست كه ناصبه را بمعنى دشمنى كردن با اهل بيت تفسير كرده محتملست كه آن را بمعنى رنج دانسته باشد و مقصود اينست كه رنج بيهوده ميبرد . و بيضاوى گفته يعنى كار پر رنج دارد مانند كشيدن زنجير به گردن و فرو رفتن در دوزخ بمانند فرو رفتن شتر در گل و لاى و بالا و پائين شدن در تپه‌ها و گودالهاى آن يا كارها كرده و رنجها برده و آن روز برايش سودى ندارند و او را به آتش بسيار سوزانى در آرند .