127 - ( 1 ) از امام صادق ( ع ) كه رسول خدا ( ص ) فرمود هر كه بام كند و شام كند و سه چيز دارد نعمت دنيا بر او تمامست هر كه بام و شام كند و بدنش سالم است و امنيت دارد و خرج تا شب خود را فراهم دارد نعمت دنيا را دارد اگر يك نعمت چهارمى هم داشته باشد نعمت دنيا و آخرت بر او تمام است و آن هم اسلام است . 128 - ( 2 ) از امام صادق ( ع ) كه به مردى پس از اينكه با او سخن بسيار گفته بود فرمود : أيا مرد تو كلام خود را خوار و زبون ميشمارى بدان كه خداوند عز و جل رسولان خود را با كيسه‌هاى طلا و نقره براى هدايت و پيشوائى مردم نفرستاده است ولى ساز و برك و سلاح آنها همان سخن گفتن بوده است و همانا خدا عز و جل خود را بخلق خود با همان سخن معرفى كرده است و با نشانه‌ها و راهنمائيهائى كه بيان كرده است ؟ شرح - از مجلسى ره - « تحتقر الكلام » شايد سائل قدر نعمت را نشناخته و آنچه را امام ( ع ) به او افاضه كرده است از حكم و معارف حقير شمرده و امام او را بفضيلت سخن و مقام ارجمند آن آگاه كرده است و فرموده است عمده معجزه پيغمبران خدا بيان معارف الهيه و علوم ربانيه است كه بدان خداوند شناخته شود و به او راهنمائى گردد پايان نقل از مجلسى ره . من گويم امام ( ع ) اشاره كرده است كه سراسر عالم هستى جز كلام نيست زيرا كلام عبارت از يك حقيقت نهفته است ، گفته همانست كه نهفته‌اى را پديدار كند و در اين جهان هر چه بينى همان كلام است نهايت كلام لفظى دارد و تكوينى و نبايد سخن را زبون شمرد و به نظر كم بدان نگاه كرد و در اين معنى گفته است شاعر : بنزد آنكه جانش در تجلى است * همه عالم كتاب حق تعالى است عرض اعراب و جوهر چون وقوف است * مراتب جمله آيات و حروف است ز آن هر آيه‌اى چون سوره‌اى خاص * يكى الحمد باشد ديگر اخلاص