نبوى مشرّف و سپس از همان جا به ايران و زادگاهش قم بازگشت و پس از زيارت پدر و مادر و اقوام و خويشان دوباره به نجف اشرف برگشت و تا زمان وفات مرحوم ميرزاى نورى - كه در سال 1320 هجرى قمرى واقع شد - همراه ايشان بود و به كسب اجازه از آن عالم بزرگ نايل گرديد . بين ايشان و علّامه حاج شيخ آقا بزرگ تهرانى ، صاحب الذّريعه ، به واسطه حلقه اتّصال محضر ميرزاى نورى انس و الفت شديد بوده و حتّى مدّت زمانى در بعضى مدارس نجف هم حجره و انيس و اليف شب و روز يكديگر بوده‌اند . مرحوم علّامه حاج شيخ آقا بزرگ تهرانى در مورد مرحوم حاج شيخ عباس قمّى مىفرمايد : « او را نمونه انسان كامل و مرد علم و فضيلت ، نيك اخلاق ، بسيار متواضع ، سليم الذّات و شريف النّفس ، با تقواى شديد و زهد و ورعى كامل ديدم » . مرحوم محدّث قمى براى مرتبه دوم در سال 1329 به حج مشرّف گرديد . در سال 1331 به مشهد مقدّس مشرّف و به قصد اقامت دائم در جوار حرم شريف رضوى مقيم گشت و در آن زمان بعضى تأليفات خود را به چاپ رساند . وى در همه حال مشغول تأليف و تصنيف و تدوين و كتابت و بحث و تحقيق و پژوهش بود و حتى در مجالسى كه حاضر مىشد باز هم به كارهاى خود اشتغال داشت . از مشهد مقدّس مرتّب به زيارت اعتاب مقدّسه عراق و براى مرتبه سوم به حجّ بيت اللَّه الحرام مشرّف شد . با آمدن مرحوم حاج شيخ عبدالكريم به قم و تجديد حوزه مقدّسه ، ايشان هم به قم منتقل و از اعوان و انصار معظّم له گرديد . مرحوم حاج شيخ در سنين اخير عمر به نجف اشرف بازگشت و در همان جا ، در نيمه شب سه شنبه 23 ذى الحجّة سال 1359 هجرى وفات نمود و بعد از تشييع بسيار مفصّل و باشكوه توسّط علما و ساير طبقات مردم نجف ، مرحوم آيت اللَّه آقا سيد ابوالحسن اصفهانى بر پيكر شريفش نماز گزارد و در ايوان يكى از حجره‌هاى جنوبى صحن شريف علوى در كنار مزار مرحوم ميرزاى نورى به خاك سپرده شد .