وَ جَنَى الْجَنَّتَيْنِ دانٍ ؛ « 1 » و ميوهء درختانش در همان تكيه‌گاه در دست‌رس آنهاست . فتأتي على منية مجتنيها ؛ كه به دل‌خواه چيننده به دست آيد . در مصباح آورده : تمنّيت كذا ؛ آرزو كردم . . . گفته شده آن مأخوذ است از منى به‌معناى تقدير و اندازه ؛ زيرا آرزوكننده حصول آرزويش را تقدير مىنمايد ، و اسم مصدر آن منيه و أمنيّة مىباشد ، و جمع منيه ، منى آيد ، مانند غرفه و غرف و جمع امنيّة ( امانىّ ) . وَ أَمْدَدْناهُمْ بِفاكِهَةٍ وَ لَحْمٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ ؛ « 2 » و بر آن بهشتيان از هرنوع ميوه و گوشت ( هاى لذيذ ) كه مايل باشند فراوان بيفزاييم . إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي ظِلالٍ وَ عُيُونٍ * وَ فَواكِهَ مِمَّا يَشْتَهُونَ * كُلُوا وَ اشْرَبُوا هَنِيئاً بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ؛ « 3 » آن روز سخت ، بندگان باتقوا و پرهيزكار در سايهء درختان بهشت و طرف نهرهاى جارى متنعمند و از هرنوع ميوه مايل باشند فراهم است . به آنها خطاب لطف شود كه از هرطعام و شراب بخواهيد ، بخوريد و بياشاميد كه شما را گوارا باد ، پاداش اعمال نيكى كه در دنيا به‌جاى آورديد . و يطاف على نزّالها في افنية قصورها ؛ و ( ساقيان زيباى حور و غلمان ) براى بهشتيان در جلو قصرهايشان دور زنند . در مصباح گويد : فناء ، مانند كتاب به‌معناى صحنه و سرا و حريم خانه است ، و جمع آن افنيه . . . . وَ يُطافُ عَلَيْهِمْ بِآنِيَةٍ مِنْ فِضَّةٍ وَ أَكْوابٍ كانَتْ قَوارِيرَا * قَوارِيرَا مِنْ فِضَّةٍ قَدَّرُوها تَقْدِيراً ؛ « 4 » و ( ساقيان زيباى حور و غلمان ) با جام‌هاى سمين و كوزه‌هاى بلورين بر آنها دور زنند ، كه آن بلورين كوزه‌ها ( به رنگ ) نقرهء خام و به اندازه و تناسب ( اهلش ) مقدّر كرده‌اند .

--> ( 1 ) . همان ، آيهء 54 . ( 2 ) . طور ( 52 ) آيهء 22 . ( 3 ) . مرسلات ( 77 ) آيات 41 - 43 . ( 4 ) . انسان ( 76 ) آيهء 15 - 16 .