گفتند : به جهت شوق به بهشت . عيسى عليه السّلام فرمود : سزاوار است بر خدا اين‌كه اميدوارانش را عطا كند ، و سپس بر سه نفر ديگر گذشت نحيف‌تر از دستهء دوم و رخسارشان مانند آيينه مىدرخشيد . عيسى عليه السّلام از آنان سبب پرسيد ، گفتند : دوستى خداى عزّ و جلّ ، عيسى عليه السّلام سه‌بار به آنان فرمود : « انتم المقرّبون ؛ « 1 » نور ايمان در دل مصعب بن عمير در خبر آمده : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مصعب بن عمير را ديد ، درحالىكه به سوى آن حضرت عليه السّلام مىآمد و بر او پوست قوچى بود كه گاه به آن زبان مىزد . رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به همراهان خود فرمود : بنگريد اين مردى را كه خداى تعالى قلب او را به نور ايمان منوّر نموده ، به تحقيق مىديدم او را در ميان پدر و مادرى كه به پاكيزه‌ترين خوردنىها و نوشيدنىها او را تغذيه مىكردند ، اما عشق به خدا و رسول خدا او را به اين وضع كه مىبينيد واداشت . « 2 » عبادت آن حضرت عليه السّلام و عبادت آن بزرگوار ، عبادت احرار بود كه خود مىفرمود : من خدا را نه از روى ترس ، و نه طمع عبادت مىكنم ، بلكه از آن جهت كه او را شايستهء پرستش يافته‌ام مىپرستم و بندگى مىكنم . « 3 » و نيز مىفرمود : نشستن در مسجد نزد من محبوب‌تر از نشستن در بهشت است ؛ زيرا در اول رضاى پروردگار من است ، و در دوم خشنودى خودم . « 4 » در مناجات شعبانيه آمده : « إلهي و ألحقني بنور عزّك الأبهج فاكون لك عارفا ، و عن سواك منحرفا ، و منك خائفا مراقبا ؛ معبودم ! مرا ملحق كن به نور زيبا و مسرّت‌بخش عزيزىات تا به تو عارف شوم ، و از غير تو منحرف و از تو ترسان و مراقب » .

--> ( 1 و 2 ) . شرح ابن ابى الحديد ، ج 10 ، ص 156 . ( 3 ) . همان ، ص 157 . ( 4 ) . كافى ، ج 2 ، ص 356 ، ح 1 .