قد دللتم على الزاد ؛ حقا كه شما به توشه گرفتن از اين جهان هدايت شده‌ايد ؛ يعنى بر توشهء اين سفر كه منحصر در تقوا و پرهيزكارى است . و أمرتم بالظعن ؛ و به كوچ نمودن مأمور . ظعن ، يعنى سير و حركت . يا قَوْمِ إِنَّما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا مَتاعٌ وَ إِنَّ الْآخِرَةَ هِيَ دارُ الْقَرارِ « 1 » ؛ اى قوم ! اين زندگانى ( فانى ) دنيا متاع ناچيزى بيش نيست و سراى آخرت منزلگاه ابدى است . و حثثتم على المسير ؛ و به پيمون راه قيامت تشويق گرديده‌ايد . حثّ به‌معناى ترغيب و برانگيزاندن است . وَ أَنْفِقُوا مِنْ ما رَزَقْناكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ فَيَقُولَ رَبِّ لَوْ لا أَخَّرْتَنِي إِلى أَجَلٍ قَرِيبٍ فَأَصَّدَّقَ وَ أَكُنْ مِنَ الصَّالِحِينَ « 2 » ؛ و از آن‌چه روزى شما كرديم در راه خدا انفاق كنيد پيش از آن‌كه مرگ بر يكى از شما فرا رسد ، در آن حال ( به حسرت ) بگويد : پروردگارا ! اجل مرا اندكى تأخير انداز تا صدقه و احسان بسيار كنم و از نكوكاران شوم . فإنّما أنتم كركب وقوف لا يدرون متى يؤمرون بالمسير ؛ همانا شما كاروانى را مانيد كه ( منتظر ) ايستاده نمىدانند چه وقت به آنان فرمان حركت مىدهند . خداى تعالى فرموده : أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ يا حَسْرَتى عَلى ما فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ وَ إِنْ كُنْتُ لَمِنَ السَّاخِرِينَ * أَوْ تَقُولَ لَوْ أَنَّ اللَّهَ هَدانِي لَكُنْتُ مِنَ الْمُتَّقِينَ * أَوْ تَقُولَ حِينَ تَرَى الْعَذابَ لَوْ أَنَّ لِي كَرَّةً فَأَكُونَ مِنَ الْمُحْسِنِينَ « 3 » ؛ آن‌گاه هرنفسى به خود آيد و فرياد واحسرتا برآرد و گويد : اى واى بر من ! كه جانب امر خدا را فروگذاشتم و در حقّ خود ظلم و تفريط كردم و وعده‌هاى خدا را مسخره و استهزا نمودم ، يا آن‌كه از فرط پشيمانى گويد : افسوس ! اگر خدا مرا به لطف

--> ( 1 ) . مؤمن ( 40 ) آيهء 39 . ( 2 ) . منافقون ( 63 ) آيهء 10 . ( 3 ) . زمر ( 39 ) آيات 56 - 58 .