فصل در معرفت داروئى كه مغولان شناسند گياهى است كه آن را مغولان يكه جغان اوجكن جغان مىخوانند ، و آن را نيكو مىشناسند . خاصيت او آنست كه قدر نخودى از آن مغولان بمجروحان جنگ مىدهند . يعنى هركرا در حرب زخم زدند ، و معلوم نيست كه او از اين رنج خلاص مىيابد يا نه « 1 » ، تا اگر خلاص خواهد يافت او را با خود ببرند . و اگر خلاص نخواهد « 2 » يافت ، هم آنجا « 3 » رها كنند ، و بروند . قدر نخودى بمجروح حرب دهند تا در دهن فروبرد . اگر بعد از يك ساعت آن دارو از موضع جراحت بيرون آيد ، دليل كند بر آنكه مجروح خلاص خواهد يافت ، او را بهر وجه كه ممكن باشد با خود ببرند . و اگر بعد از يك ساعت برون نيايد ، دليل باشد بر آنكه مجروح

--> ( 1 ) - م : شود يا نه ( 2 ) - در هر سه نسخه « خلاص خواهد » ( 3 ) - ( هم آنجا ) در - م - نيست .