و در زمان سابق اول يك كسبى مياموختند و بعدا مشغول درس خواندن ميشدند تا اينكه طمع در مال مردم نداشته باشند ( و در اثر سختى اين و آن را تفسيق و تكفير ننمايند و تمام اوقات خود را در غيبت بنده‌گان خدا صرف نكنند و منت بر خدا نگذارند و بلكه بدانند خدا منت بر آنها نهاده و بعلوم خودش آشنا ساخته تا او را براستى بشناسند نه اينكه نظرشان به غير خدا باشد كه اگر چيزى بدست آوردند بخورند و اگر چيزي پيدا نكردند بدگوئى از علما كنند كه اگر اينطور بشوند وزرشان هزار مقابل از جهال بيشتر خواهد بود . پس بايد طلاب مبتدى بيدار باشند و بدانند كه تحصيل علوم دينى زحمت دارد گرسنگى و سختى دارد تهمت مفت خواري دارد هرچه تصور كنى دارد ولى در مقابل رضايت

--> خود را حلال دانستند .