ديباچه رَبِّ زِدْنِي عِلْماً . خداوندا « 1 » متعلمان حكمت را به الهام حق و تلقين صدق و توفيق خير مؤيّد گردان ، و همّت‌هاى ايشان را به طلب كمال ، و تحرّى صواب ، و اقتناى فضيلت مصروف دار ، تا به راستى واثق باشند ، و از كژى محترز ، و با يقين مطمئن ، و از شك متنفر ، و به علم مستأنس ، و از جهل مستوحش ، و به نقصان معترف ، و از ترائى به كمال مستنكف ، و از تعنّت و تعصب ، و اعجاب و تصلّف ، و بغى و سفه ، و عناد و شغب ، و ميل و مداهنت ، و تلبيس و مغالطه ، و انكار حق و اعراض از آن ، و اصرار بر باطل و اغماض بر آن ، و طلب علم به سوى تفاخر و تسوّق و ترفّع و تفوّق و مرا و افترا و استغوا و استهوا ، منزّه ؛ و از خدعهء وساوس تقليد ، و شبههء هواجس تسويل ، و تتبّع ما لا يعنى ، و سلوك سير غير مرضى ، مبرّا ؛ و حق‌شناسى ارباب فضيلت را از گذشتگان و معاصران بىغوائل حسد و مدافعت ، متكفّل ، و شكرگزارى نعمت حكمت را به اداى آن‌چه اقتباس كرده باشند ، به ديگر ابناى نوع به حسب استعداد ، بىشوائب بخل و منافسه و مطل و مضائقه ، متشمّر ؛ و از كسالت و بطالت و تعطيل عمر و تضييع روزگار ، مجنتب ، و در ملازمت دين قويم و صراط مستقيم ، ثابت قدم ؛ تا نهايت مقاصد ايشان جز حلول در جوار حضرت احديّت و وصول به جناب عزّت سرمديّت نباشد . و ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ * .

--> ( 1 ) - اين ديباچهء شريف به جهت شيوايى عبارات و زيبايى كلمات و هم به عنوان نمونهء سبك نگارش خواجه نصير الدين طوسى ( ره ) آورده شد .