وجود امام ، لطف ، و تصرّفش لطف ديگر ، و جهت نبودن اين لطف از سوى ما است خواجه مؤيد بوده است : اين عبارت از عاليترين نوع بيان در كتب اعتقادى ملل اسلامى است كه بسرحد « اعجاز » رسيده است و چون ديگر آثار و صفات خواجه منحصر به خود اوست . لطف تعبير و ايجاز و عمق معنى ، و فصاحت و بلاغت غيرقابل « تقليد » است . به اعتقاد ما خواجه نصير الدين مؤيد بتأييدات غيبى و يزدانى بوده است و بس . ( م ) حجت آلهى : شيخ طوسى ( 385 - 460 ه ) در كتاب تلخيص الشافى ، گويد ( اگر شريعت پيامبر ما عليه و آله السلام بر تمام كسانى كه بر روى زمين هستند پيرويش لازم است و هر نزديك و دور بر روى هر بلندى پستى زمين بايد ازين شرع مقدس پيروى كند جايز نيست اين تكليف مگر اينكه اخبار ما به دو برسد و دليل بمعجزات رسول ما ( ص ) و شريعت وى برو قائم گردد . و اگر اين اخبار و حجج به دو رسيد و لو در زمان دراز انقياد بشرع و باميرى كه از سوى شارع منصوب است بر او لازم . و آنچه اجماع ما بر آن رفته است كه در هر زمان در اين شرع بجز يك امام ، امام ديگرى نميشناسيم ) تلخيص ج 1 / 76 ) نبودن اين لطف تصرف نكردن امام ( ع ) از ناحيت ما است چون لطف از طرف خدا آنست كه امام را معين فرمايد بشناساند و لطفى كه بر مكلفين واجب است آنست كه هريك او را به ديگران بشناسانند ، و ادله امامت او را بگويند و هيچكس مانع تصرف و تعليم و تبليغ سخنان او نشود و اين امور كه بر مردم واجب بود و نكردند موجب عدم تصرف او شد . ( كشف المراد / 509 )