اشعار خواجه : خواجه نصر الدين « ره » گهگاه در سرودن شعر تفنن مىكرده ، و به زبان عربى و فارسى اشعارى ميسروده است و مسلما او را قطعات عربى و فارسى و شعر بسيار بوده كه جمع نشده و از ميان رفته است . ( ما در زير صفحه‌هاى چهارده جلد اقوال الائمه از اشعار خواجه به قدر امكان آورده‌ايم . ) اين كثير در « البداية و النهاية » در شرح‌حال خواجه گويد ( و له شعر جيد قوى ) و اكنون جز چند قطعه ، و چند رباعى ، و مثنوى كوتاه ، بجا نمانده است ، براى نمونه : شعرى كه دال بر تشيع و جنبه « ولايت » قوى خواجه دارد . لو ان عبدا اتى بالصالحات غدا * و ودّ كلّ نبى مرسل و ولى و صام ما صام صوّام بلا ملل * و قام ما قام قوّام بلا كسل و حجّ كم حج للّه واجبة * و طاف بالبيت طاف غير مفتعل و طار فى الجّو لا يأوى الى أحد * و غاص فى البحر مأمونا من البلل و أكسى اليتامى من الديباج كلّهم * و أطعمهم من لذيذ الّبر و العسل و عاش فى الناس آلافا مؤلفة * عار من الذنب معصوما من الزلل ما كان فى الحشر يوم البعث منتفعا * الا بحب أمير المومنين على عليه السّلام اين شعر خواجه از قديم در سردر ورودى ( شرقى ) حرم انور امام رضا عليه السّلام به خط درشت ثلث عربى خوانده مىشد . روح آزاد خواجه جهان اى مرد عاقل به آن نيرزد * غم و اندوه بىپايان نيرزد سر او باغ و ايوان منقّش * جفاى گنبد گردان نيرزد شراب خوب و لعل ماه‌رويان * خمار و محنت هجران نيرزد لباس ششترى و قند و شكر * هواى گرم خوزستان نيرزد گرفتم ملك تو ملك سليمان * عذاب و غصّه ديوان نيرزد وگر خود ، آصفى اندر وزارت * به خوف و هيبت سلطان نيرزد