هو تأكّد الوجود ، و ذلك لانّه قد سبق أنّ الوجود الحقيقى ليس هو زائدا على حقيقة الواجب لا فى العقل و لا فى الخارج » الى قوله : « قد عرفت أنّ المراد بوجوب الوجود هو الوجوب الحقيقى المتأكّد الّذى يتحقّق الواجب باعتباره ، و لا شبهة فى تحقّقه فى الخارج لكونه عين حقيقة الواجب كما مرّ سابقا » ؛ هذا كلامه الى آخر الحاشية . پس مستفاد شد كه جواب اين شبهه را سالفين مكرّر متوجّه شده و دفع نموده‌اند ، و در اين نسخه مجملى جهت اعلام اين معنى قلمى شد كه مستفاد شود كه بىشبهه « 1 » غير از واجب حقيقى كسى متفرّد در كمال نيست ، و شريك در جواب اين شبهه بسيار بوده‌اند ، لا إله الّا اللّه العلىّ العظيم . مسألهء تاسعه در اين است كه خداى تعالى مخالف غيرش است از ماهيّات قال : : و المثل . « 2 » اين عطف است بر « زايد » نيز ، يعنى وجوب وجود دلالت مىكند بر نفى زايد و « 3 » نفى شريك و نفى مثل ، و اين مذهب اكثر عقل است . و اختلاف نموده در اين ابو هاشم از جهت آن كه گردانيده است ذات خدا را مساوى غيرش از ذوات ، و گفته بتحقيق كه ذات خدا مخالف اين ذوات است به سبب حالتى كه موجب احوال اربعه است كه حىّ بودن و عالم بودن و قادر بودن و موجود بودن باشد ، و اين

--> ( 1 ) . م : بتشبهه ( 2 ) . كشف المراد / 291 ( 3 ) . م : - نفى زايد و