شاهد بر اين‌كه اسماء الهى توقيفى هستند رواياتى از اصول الكافى ، باب « النهى عن الصفة به غير ما وصف به نفسه تعالى » است . امام هفتم عليه السّلام فرموده است : أنّ اللّه أعلى و أجلّ و أعظم من أن يبلغ كنه صفته فصفوه بما وصف به نفسه و كفّوا عمّا سوى ذلك . « 1 » حضرت كاظم عليه السّلام در رابطه با توصيف الهى مىفرمايد : لا تجاوز ما فى القرآن . « 2 » 6 . كلام خداوند ششم از صفات ثبوتيه خداوند صفت تكلم است . مسلمانان و بلكه همهء پيروان اديان آسمانى اجماع دارند بر اين‌كه خداوند متعال متكلم است ، ولى دربارهء اين صفت مباحث فراوانى مطرح شده كه ما به سه بحث و يك خاتمه خواهيم پرداخت : ماهيت كلام خدا در رابطه با حقيقت و ماهيت تكلّم و كلام خدا به‌طور كلى دو نظريه مطرح است : 1 . متكلمين اماميه و معتزله مىگويند : كلام در همه‌جا عبارت است از همين حروف و اصوات كه به طرز خاصى با يكديگر تأليف شده و معناى مخصوصى را دلالت دارند . اين همان كلام لفظى است كه داراى شعبه‌هايى است از قبيل اين‌كه يا مفرد است يا مركب ، يا جمله اسميه است و يا فعليه ، يا جمله انشاييه است و يا خبريه ، يا امر است يا نهى و يا تمنى و يا ترجى و . . . ؛ منتهى ما انسان‌ها جسم هستيم و داراى حنجره و صوت و زبان و مخارج حروف و با همين ابزار سخن مىگوييم ، اما خداوند متكلم است ؛ يعنى يك سلسله حروف و اصوات را در جسمى و جمادى ايجاد مىكند كه كاملا مفيد مراد و مقصود هستند ، همان‌گونه كه خداوند در شجره ايجاد كلام كرد و حضرت موسى بن عمران شنيد . 2 . متكلمين اشعرى مىگويند : كلام خداوند يك كلام نفسى و معنوى است و آن حقيقت نه امر است و نه نهى و مانند ساير كمالات قديم و زايد بر ذات است . در اين‌كه

--> ( 1 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 102 . ( 2 ) . همان .