اماميه گفته است : معصوم بودن پيامبر از همهء گناهان ، خواه صغيره و خواه كبيره ، واجب است و چند دليل بر آن مىتوان اقامه كرد : دليل نخست : غرض از بعثت پيامبران تنها در صورت معصوم بودن آنها ، تحقق مىيابد . از اين رو ، براى رسيدن به غرض ، واجب است پيامبران معصوم باشند . توضيح مطلب آن است كه كسانى كه پيامبر به سوى آنان برانگيخته شده ، اگر ارتكاب دروغ و گناه را بر پيامبر جايز و روا بدانند ، در امر و نهى پيامبران و كارهاى آنان ، كه مردم را به پيروى از خود در آن كارها فرا خوانده‌اند ، نيز ارتكاب دروغ و گناه را جايز خواهند دانست و در اين صورت ، ديگر به فرمانبردارى از آنان و عمل بر طبق اوامر ايشان گردن نخواهند نهاد ، [ زيرا احتمال مىدهند ، به دروغ و از نزد خود به چيزى امر كرده باشند و فرمان آنان ، ابلاغ امر خداوند نباشد . ] و اين ، نقض غرض از بعثت پيامبران است . دليل دوم : پيروى و متابعت از پيامبر واجب است . پس هرگاه پيامبر مرتكب گناه شود ، پيروى از او يا واجب است و يا واجب نيست ، فرض دوم باطل است ، چون در اين صورت فايدهء بعثت منتفى خواهد بود . فرض نخست نيز باطل است ، چون ارتكاب گناه جايز نيست ، [ و متابعت از پيامبر در اين امر ، به معناى ارتكاب گناه است . ] مصنّف با جملهء « به سبب وجوب پيروى از پيامبر و وجوب عدم متابعت از او » به اين نكته اشاره كرد ، چون با توجه به پيامبر بودن او بايد از او پيروى كرد و با توجه به گناه بودن كارى كه از او سر زده ، پيروى از [ در آن كار ] جايز نيست . دليل سوم : هرگاه پيامبر گناهى مرتكب گردد [ برخورد با وى و ] نهى او از انجام آن كار واجب مىباشد ، چون وجوب نهى از منكر عموميت دارد [ و شامل هركس كه مرتكب گناه شود ، مىگردد . ] و اين امر ، مستلزم آزار و اذيّت پيامبر مىباشد ، در حالى كه از اذيّت پيامبر ، نهى شده است . همهء اين امور محال است .