12 [ لطف ، ماهيت و احكام آن ] و اللطف واجب لتحصيل الغرض به . لطف [ از سوى شارع ] واجب است ، زيرا به واسطهء آن غرض [ شارع ] حاصل مىگردد ، [ و ترك آن نقض غرض مىباشد . ] فإن كان من فعله تعالى وجب عليه ، و إن كان من المكلّف وجب أن يشعره به و يوجبه ، و إن كان من غيرهما شرط في التكليف العلم بالفعل . پس اگر لطف فعل خداى متعال باشد ، بر او واجب است كه آن را انجام دهد ؛ [ و گرنه نقض غرض مىشود . ] و اگر از فعل مكلف باشد [ بر خداوند ] واجب است كه او را آگاه سازد و انجام آن كار [ - مصداق لطف ] را بر وى واجب سازد . و اگر فعل ديگرى باشد تكليف مشروط به آگاهى از انجام مصداق لطف مىباشد . و وجوه القبح منتفية و الكافر لا يخلو من لطف و الإخبار بالسعادة و الشقاوة ليس مفسدة . و جهات و حيثيت‌هاى قبح [ در مورد لطف ] منتفى است ؛ و در حقّ كافر برخى از مصاديق لطف محقق است ، و اخبار به سعادتمند يا شقاوتمند بودن [ برخى افراد خاص ] مفسده‌اى را دربر ندارد . و يقبح منه تعالى التعذيب مع منعه دون الذمّ . كيفر كردن مكلّف [ گناه‌كار ] در صورت بازداشتن لطف از او ، بر خداوند قبيح است ، اما نكوهش كردن او قبيح نيست . و لا بدّ من المناسبة و إلّا ترجح بلا مرجّح بالنسبة إلى المنتسبين . بايد [ ميان لطف و ملطوف فيه ] تناسب و هماهنگى باشد ، و گرنه ترجيح بدون مرجح نسبت به طرفين مسأله [ - لطف و ملطوف فيه ] لازم مىآيد .