حال [ - آن اول ] مقدور نيست ؛ و هنگام حصول استقبال [ و منقضى شدن آن اوّل و رسيدن آن دوم ] همان سخن تكرار مىشود . در پاسخ مىگوييم : قدرت به اين تعلق نمىگيرد كه وجود در آن دوم را در آن اوّل محقق سازد ، بلكه قدرت [ در آن اول ] به اين تعلق مىگيرد كه وجود شىء در آن دوم را در همان آن دوم محقق سازد . [ اشكال‌كننده گمان برده است كه ما مىگوييم فاعل قادر وجود آن دوم شىء را در آن اول محقق مىسازد ، كه البته امرى محال است و مراد ما نيز اين نيست ، بلكه ما مىگوييم در آن اوّل كه شىء معدوم است ، فاعل قادر است كه آن را در آن دوم موجود كند . ] قال : و انتفاء الفعل ليس فعل الضدّ . أقول : هذا جواب عن سؤال آخر ، و تقريره : أنّ القادر لا يتعلق فعله بالعدم فلا يتعلق فعله بالوجود . أمّا بيان المقدمة الأولى فلأن الفعل يستدعي الوجود و الامتياز و هما ممتنعان في حق المعدوم . و أمّا الثانية فلأنكم قلتم : القادر هو الذي يمكنه الفعل و الترك ، و إذا انتفى إمكان الترك انتفى إمكان الفعل . و تقرير الجواب : أنّ القادر هو الذي يمكنه أن يفعل و أن لا يفعل و ليس لا يفعل عبارة عن فعل الضدّ . متن : و منتفى شدن فعل غير از انجام دادن ضدّ آن است . شرح : اين عبارت پاسخ اشكال ديگرى است به اين تقرير : فعل فاعل قادر به عدم تعلق نمىگيرد ، پس فعل او به وجود نيز تعلق نمىگيرد . بيان مقدمه نخست [ - فعل فاعل قادر به عدم تعلق نمىگيرد ] آن است كه فعل