مولايت بكوش ، تا گردن خويش از ذلّت بندگى آزاد سازى و خويشتن را از اين پستىها نجات بخشى . سببى بجوى و به او متوسّل شو ، تا تو را از قيد اسارت نجات داده به مقام آزادگى مفتخر سازد و براى سكونت در سراى جاويد اهليّت و شايستگى دهد و به اين وسيله از شغل پست كنّاسى و شستن كثافات رهايى بخشد ؛ تا به‌جاى اين جسم سست ويران‌شده ، بنايى مرتفع و بلند ساخته شود كه از اين آلودگيها منزّه و شايستهء سكونت در سراى شادمانيهاى جاويد باشد . بدان‌كه فقط در دنيا مىتوانى به فكر چاره باشى ؛ پس اگر به كمتر از اين قناعت كنى ، مغبونى و تقصير از خود توست و رنج و مصيبتش نيز بر خودت وارد خواهد شد . باتوجه به آنچه انسان در دنيا به آن مبتلاست ، هنگامى كه مىخواهد وارد مستراح شود ، براى آنكه همه گفتارها و كردارش از روى علم و آگاهى باشد ؛ بايد چند چيز را بشناسد : 1 . اگر در حال اختيار است ، بوسيلهء كلاه و امثال آن ، سر خود را بپوشاند و محلّى براى اين كار انتخاب كند كه در معرض ديد ديگران نباشد . رو به قبله يا پشت به قبله ننشيند . رو به باد ، بول نكند ، چون ممكن است باد آن را به سوى خودش برگرداند . رو به خورشيد و ماه ننشيند . در سوراخ لانهء حيوانات بول نكند ، چون ممكن است حيوانى آزاردهنده خارج شود . از مواضعى كه موجب آزار مردم مىشود اجتناب كند و در آب چه جارى چه راكد ، بول و غائط نكند ، مخصوصا در آب راكد كه كراهتش شديدتر است و اگر قليل باشد نجس مىشود . در حال قضاى حاجت چيزى نخورد ، نياشامد و مسواك نزند و جز به ذكر خدا سخن نگويد ، مگر آنكه ضرورتى ايجاب كند . هنگامى كه از قضاى حاجت فارغ شد ، تطهير كند ؛ يعنى محل بول و غائط را با آب بشويد و اگر آب در دسترس نباشد ، سه سنگ پاك يا چيزى به مخرج بكشد كه