آنگاه خود و همهء كسانى كه در حقّشان دعا مىكنى بر خوان فضل و احسان او مىنشيند و مشمول رحمت ، كرم و عنايت الهى مىشويد ، چون خود را به او مرتبط كرده‌ايد . مبادا به استناد عمل فلان شيخ و فلان شيخ كه هرگز در حقّ آن حضرت دعا نمىكنند ، بلكه اصلا از او غافلند و هرگز نامى از او نمىبرند ، از دعا به آن حضرت غافل شوى كه غفلت از ياد او اشتباهى فاحش است . پس به آنچه گفتم ، عمل كن كه حقّ واضح همان است . دليل اين قول روايتى است كه جدّم ابو جعفر طوسى ( رض ) در كتاب مصباح و محمّد بن ابى قرّه « 1 » در كتاب عمل ماه رمضان روايت كرده‌اند . البته ، روايت ابن قرّه طولانىتر است و من در اينجا روايت جدّم شيخ طوسى را نقل مىكنم . او مىگويد : محمّد بن عيسى ( 2 ) با سند خويش از ائمهء معصومين عليهم السّلام روايت كرده است كه فرمودند : در شب بيست و سوم و در تمام شبهاى ماه رمضان و هروقت امكان داشت ، در حال سجده و نشسته و ايستاده و به هرصورت كه بتوانى ، اين دعا را تكرار كن ؛ بعد از سپاس خداى المؤمنين و درود بر پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله بگو : اللّهمّ كن لوليّك فلان بن فلان فى هذه السّاعة و فى كلّ ساعة وليّا و حافظا و قائدا

--> ( 1 ) . ابو الفرج محمّد بن على بن يعقوب بن اسحق بن ابى قرّة از محدّثين مورد اعتماد شيعه و استاد شيخ مفيد است . مرحوم شيخ آقا بزرگ در الذريعه مىنويسد : « كتاب عمل ماه رمضان به احتمال قوى از اجزاء كتاب مسرّة مىباشد ، ولى نجاشى كتاب عمل الشّهور را مستقلّ ذكر كرده و در رديف كتابهاى او نامى از كتاب مسرّه نبرده است » . ( 2 ) . نجاشى در كتاب رجال دو نفر را به اين نام مطرح كرده است : 1 ) ابو جعفر محمّد بن عيسى بن عبيد بن يقطين بن موسى كه از امام جواد عليه السّلام روايت كرده و درباره او مىنويسد در بين اصحاب ما بزرگ ، مورد اعتماد ، كثير الرواية ، خوش‌قلم و سرشناس است . 2 ) ابو على محمّد بن عيسى بن عبد اللّه بن سعد بن مالك اشعرى ، شيخ قمىها و وجه اشاعره كه با امام رضا عليه السّلام ملاقات كرده و از امام جواد عليه السّلام نيز روايت كرده است . منظور از اشاعره در كلام نجّاشى طايفهء اشعرىهاى قم است . چون در متن ، نام امامى كه حديث از او نقل شده ، ذكر نكرده به راحتى نمىتوان فهميد راوى حديث كداميك از اين دو نفر مىباشد ، ولى باتوجه به اينكه هردو مورد اعتماد و موثق هستند از تحقيق بيشتر دراين‌باره صرف‌نظر شد .