دعاى شخص گناهكار را به تأخير مىاندازد ؛ اين است كه خداوند بر اين شخص حقّى دارد و آن حقّ ، توبه و ترك گناه است . او حقّ خود را از او مطالبه مىكند ، و اين شخص حاجت خود را از خدا مىخواهد ؛ بنابراين ، زبان حال از جانب خدا به چنين بنده‌اى مىگويد : من حقّ خود را از تو مطالبه مىكنم و تو از اداى آن امتناع مىكنى و چيزى از من مىخواهى كه حقّت نيست ، پس تعجبى ندارد كه من به سبب اين كارت آنچه حقّت نيست به تو ندهم ، و توضيح اينكه فرمود : « اگر مال را از حلال به دست آوريد و در مورد صحيح انفاق كنيد ، خداوند جايگزين آن را خواهد داد » اين است كه هنگامى خداوند ضامن انفاق بندگان است كه آنها براى او كسب كنند و براى او انفاق كنند ، اما كسى كه براى شهوت نفس خود كسب مىكند و در نظر ندارد كه در كسب و انفاق خود با خداى عزّ و جلّ معامله كند ، از عقوبت اين امر در امان نيست و خداوند ضامن انفاق او نيست .