فصل ششم شرايط دعاكننده از نظر عقل شرايطى كه سزاوار است دعاكننده دارا باشد عبارت است از : اينكه بداند بنده‌اى است مملوك مالكى قدرتمند و مسلّط كه بر حال او آگاه است و بداند كه اين بنده به هيچ وجهى از آقاى خود بىنياز نيست و هيچ زمانى نيست كه به او محتاج نباشد . و بداند كه اين مالك گرانقدر در نهايت جلالت و مهابت و بلندمرتبگى است و اين بنده در پايين‌ترين درجات پستى و نقص است . چه اينكه اصل او از خاك و گل و لجنى گنديده و آبى پست و بىمقدار است ، و اكنون حيات و وجودش ، سلامتش ، تدبير امورش و اسباب سعادت دنيا و آخرتش در اختيار خودش نيست . به اضافهء اينكه اين موجود پست ضعيف نكوهيده و بيمار با مولاى نيكوكار قدرتمند و مسلّطش كه از حال او آگاه است ، مخالفت كرده ، عظمت او را ناديده گرفته ، توجّه و نظر او را سبك شمرده ، در گفتار و كردار با او معارضه كرده و بر خلاف نظر او براى خود مصلحت‌انديشى كرده است . پس واجب است كه بنده در حال دعا و مناجات مانند بندهء ذليلى باشد كه خيانت كرده و اكنون در مقابل مولاى خود ايستاده است . چنان سخن بگويد كه ذليلى با عزيز بزرگوارى سخن مىگويد ؛ بدان روش كه كوچك بىچيزى با مالك بزرگ بىنياز و بلندمرتبه‌اى سخن مىگويد ؛ بدان‌گونه كه ضعيفى با مولاى مخوف