مختلفى است كه نياز انسان‌ها را با استعدادها و سليقه‌هاى گوناگون پاسخ مىدهد . نگاهى به كتب ادعيه و آداب كه وسعت و تنوع مستحبات را منعكس مىكند ، نشان مىدهد كه هيچ نيازى در هيچ ساعتى از ساعات شبانه‌روز بىپاسخ نمىماند . كتاب فلاح السّائل تأليف سيّد بن طاوس ، اگرچه نيمى از خود را در گذر زمان جا نهاده است و ما از فيض مؤانست آن محروم شده‌ايم ، يكى از كتبى است كه مشتاقان بساط انس را دستگيرى مىكند . هر سفارش و پند و ادبش از بارش فيوضات رحمانى بر جانى آگاه و سيراب‌شده ، در وسعت نفسى پيراسته ، به بار نشسته و شخصيتى آراسته به اخلاق الاهى ساخته كه سيّد بن طاوس‌ش ناميده‌اند و آنگاه كه مكرر در اعضاء و جوارحش متجلّى شده ، از قلمش بر صفحهء كتاب تراويده است . اين كتاب شريف را به اين نيّت ترجمه كردم كه يكى از متون كهن و ارزشمند آداب را به جامعه دينى معرفى كنم . در اين مقدمه لازم مىدانم نخست مختصرى دربارهء مؤلف كتاب و پس از آن نكاتى دربارهء ترجمه به اطلاع خوانندگان برسانم . سيّد بن طاوس رضى الدّين ابو القاسم على بن موسى بن جعفر بن محمّد بن طاوس از سادات علوى و دانشمندان قرن ششم و هفتم هجرى است . وى در سال 589 قمرى در شهر حلّهء عراق ديده به جهان گشود و در سال 664 قمرى بدرود حيات گفت . ابن طاوس از 36 سالگى كه حلّه را به قصد بغداد ترك كرد ، بارها سفر كرد و در شهرهاى نجف ، كربلا و كاظمين ، هريك به مدت سه سال ، مجاور شد . او تصميم داشت سه سال هم در سامرّا مجاور شود ؛ ولى به سبب مسائلى كه حضور مغول بر جامعه اسلامى تحميل كرده بود ، مجبور شد به بغداد بازگردد و تا پايان عمر در آنجا بماند . او در سال 661 به درخواست هلاكو خان منصب نقابت سادات علوى را پذيرفت و تا پايان عمر شريفش در اين منصب بود . گفتنى است كه پيش از آن بارها منصب‌هايى را كه از جانب دولت عباسى پيشنهاد مىشد ، رد كرده بود .