آداب تلاوت قرآن ( سوره ) در نماز يكى از آدابى كه انسان بايد به هنگام تلاوت كلام پروردگارش - كه مىداند ناظر اوست - مراعات كند ، اين است كه جلالت عظمت او را درنظر داشته ، بداند كه در حضور اوست و در مقام بلند تكلّم با خدا قرار گرفته ، از سخن او لذّت مىبرد و در پرتو عظمت او متأدّب است ؛ پس كلام خدا را به نيّت نيابت از او بخواند و چنان به اين وظيفه قيام كند كه مىبيند خداى عزّ و جلّ به او توجّه كرده ، كلام خود را از زبان او مىشنود . پس حدّاقلّ در اين حال چنان باش كه در محضر يكى از علما نشسته ، يكى از كتابهايش را براى او مىخوانى و دوست دارى به هرنحوى خود را به او نزديك كنى . در چنين موقعيّتى تمام نيروى خود را به كار مىگيرى كه حضور قلب پيدا كنى و كوشش مىكنى كه زبانت مهذّب باشد و با تمام وجود به او و نوشته‌اش توجّه مىكنى . پس وقتى كلام خدا را مىخوانى ، نبايد خدا در نظرت از آن عالم كمتر باشد كه مستحقّ هلاكت و عذاب الهى خواهى شد ؛ بلكه بايد در اين حال به كسانى اقتدا كنى كه مدّعى پيروى از ايشانى و در پرتو انوار وجودشان راه مىجويى . در روايت است كه يك بار امام صادق عليه السّلام وقتى در نمازش قرآن مىخواند ، بيهوش شد . چون به هوش آمد ، به او گفتند : چه چيزى باعث اين حالت شد ؟ فرمود : « اين آيه را آن‌قدر تكرار كردم ، تا حالى به من دست داد كه گويى قرآن را از زبان خدا مىشنوم و چون اين مكاشفه دست داد ، قوهء بشرى در مكاشفهء عظمت الهى بىطاقت شد . « 1 » اى كسى كه حقيقت اين سخن را نمىفهمى ، مبادا انكار كنى يا شيطان شكى در تو ايجاد كند ! اين سخن را تصديق كن . مگر نشنيده‌اى كه خداى عزّ و جلّ مىفرمايد : فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَ خَرَّ مُوسى صَعِقاً . « 2 »

--> ( 1 ) . اين عبارت عين كلام معصوم نيست و لذا در جوامع روايى ضبط نشده است . مصنف در متن مىفرمايد : امام چيزى فرمود كه معنىاش اين است . ( 2 ) . پس آن‌گاه كه نور تجلّى خدا بر كوه تابيد ، كوه را متلاشى كرد و موسى بيهوش افتاد . ( سورهء اعراف ، آيهء 143 )