و انت اعلم به منّا اللّهمّ ان كان محسنا فزد فى احسانه و ان كان مسيئا فتجاوز عنه و احشره مع من كان يتولّاه من الائمّة الطّاهرين و ارحمنا اذا صرنا الى ما صار اليه برحمتك يا ارحم الرّاحمين خداى من ، اين بندهء تو و بنده‌زاده توست كه بر تو وارد شده است و تو بهترين كسى هستى كه مىتوان بر او وارد شد . الهى ما جز خوبى از او سراغ نداريم و تو از ما به حال او آگاه‌ترى . الهى اگر او نيكوكار است ، بر نيكىاش بيفزا و اگر بدكار است ، از او درگذر و با ائمهء پاكى محشورش كن كه ولايتشان را داشت و هنگامى كه ما به اين مقام رسيديم به ما نيز رحم كن ، اى برترين رحم‌كنندگان . در اينجا نمازگزار بايد به اين دعا اكتفا نكرده تا جايى كه خدا به قلب و خاطرش الهام مىكند ، به ميّت دعا كند . پس از آن تكبير پنجم را بگويد . پس از آن مىگويد : العفو العفو و به همان حال مىايستد ، تا جنازه را بلند كنند . سپس ، در حال خشوع و توجّه به خدا و توجّه به اينكه خودش هم در حال وفات به همين حال خواهد بود ، برمىگردد . آنچه گفتيم در صورتى است كه ميّت مؤمن باشد ؛ ولى اگر ميّت از دشمنان خداست و نمازگزار به سبب تقيّه بر جنازهء او حاضر شده است ، بعد از تكبير چهارم ، چنان براى او دعا كند كه خدا راضى باشد . اگر ميّت از مستضعفان باشد ، بعد از تكبير چهارم ، بگويد : اللّهمّ اغفر للّذين تابوا و اتّبعوا سبيلك وقهم عذاب الجحيم « 1 » خدايا بيامرز كسانى را كه توبه كرده از راه تو پيروى كردند و ايشان را از عذاب جهنّم حفظ كن ! اگر نمىداند كه ميّت دشمن خداست يا دوست خدا ، بعد از تكبير چهارم ، بگويد :

--> ( 1 ) . اين عبارت از آيه هفتم سورهء مؤمن برگرفته شده با اين فرق كه در آيه عبارت به اين صورت شروع مىشود : فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تابُوا .