روح بزرگ وى رضى الدين على بن طاووس از مردان معدودى است كه مىتوان گفت لحظه‌اى از ياد خداوند غافل نبود و همواره سعى داشت كه كارى بر خلاف رضاى حق از او سر نزند . او در اين خصوص به فرزندش نيز اكيدا سفارش مىكند كه از نشست و برخاست با مردمى كه روح آدمى را كسل و دل را سياه و ايمان انسان را تباه مىگردانند ، جدّا خوددارى كند . رضى الدين اين مطلب را بسيار اهميت مىداد و با دقتى هرچه بيش‌تر در گفتار و كردار و رفتار خود و مخصوصا در تأليفات و تصنيفاتش مراعات مىكرد . او به همين جهت تا حدودى ميل به گوشه‌گيرى داشت ، ولى نه آن‌طور كه وجودش عاطل و باطل بماند . اوقات او در كمال نظم و ترتيب و انضباط مىگشت . بطور كلّى ، وى در سفر و حضر از سه حالت بيرون نبود : يا سرگرم مطالعات و بررسيهاى علمى بود و يا تأليف و تصنيف مىنمود و يا به عبادت مىپرداخت و جز اينها چيزى نمىشناخت . آثار وجودى و فكرى او . . . رضى الدين با استفاده از برنامهء مرّتب و منظمى كه در زندگى براى خود تنظيم كرده بود ، توفيق يافت كه در طول زندگى پرحادثهء خود كه هرچند سالى در شهرى مىگذشت ، منشأ آثار بسيارى شود و بيش از سى و چند جلد كتاب بزرگ و كوچك پر مطلب و كم‌نظير تأليف و تصنيف كند ، كه بعضى چندين جلد و جمعا بيش از پنجاه جلد مىشود و همه نيز در رديف بهترين كتب علمى و دينى شيعه است . . . . رضى الدين بن طاووس ، دانشمندى پاك‌طينت و سيّدى اصيل از سلالهء نبوّت و سخنورى ذو فنون و بسيار پرهيزگار بوده است ، بطورىكه در نزد خاص و عام و سلطان و رعيّت و شيعه و سنّى و زيدى و صاحبان ديگر مذاهب محترم و بزرگوار مىزيست . فقيه و محدّث نامى ، شيخ يوسف بحرانى مىنويسد : بعضى از دانشمندان ما نقل