روى تو مىگشايد ، و در نتيجه تو نيز به خاطر چنگ زدن به ريسمان [ ولايت ] او در دعايى كه براى خود و ديگران مىكنى ، در زمرهء فضل او داخل شده ، و رحمت و كرم و عنايت خداوند - جلّ جلاله - تو را نيز فرا مىگيرد . و مبادا استادانى را كه از آنها پيروى مىكنى ، بشمارى و بگويى : من هرگز نديده‌ام كه آنان به آنچه گفتى عمل كنند ، و آنها از مولايى كه به دو اشاره نمودى - صلوات اللَّه عليه - غافل ، و نسبت به او بىاعتنا هستند . جواب اينكه : به آنچه كه گفتم عمل كن ، كه حقّ و واضح است ، زيرا هر كس نسبت به مولايش بىاعتنا ، و از آنچه كه ذكر نمودم غافل باشد ، به خدا سوگند كه در اشتباه فضاحت بارى قرار دارد . و نيز حديثى كه جدّم ابو جعفر طوسى - رضوان اللَّه عليه - همين مطلبى را كه ذكر نموديم ، گوشزد مىكند . وى روايت نموده كه يكى از ائمّه عليهم السّلام فرمود : در شب بيست و سوّم ماه رمضان مكرّر - در حال سجده و ايستاده و نشسته و به طور كلّى در هر حال كه هستى - و نيز در كلّ اين ماه و در طول عمرت به هر صورت كه ممكن شد ، و هر گاه كه در طول عمرت به يادت آمد ، اين دعا را مكرّر بخوان . به اين صورت كه بعد از حمد و ستايش خداوند متعال ، و صلوات بر پيامبر اكرم حضرت محمّد صلّى اللَّه عليه و آله بگو : « اللّهمّ ، كن لوليّك فلان بن فلان « 1 » في هذه السّاعة و في كلّ ساعة ، وليّا و حافظا و قائدا و ناصرا و دليلا و عينا ، حتّى تسكنه أرضك طوعا ، و تمتّعه فيها طويلا . » - خدايا ، در اين لحظه و در تمام لحظات ، سرپرست و نگاهدار و راهبر و يارى گر و راهنما و ديدبان ولىّات حضرت حجّة بن تعالى - كه درودهاى تو بر او و بر پدرانش باد - باش ، تا او را به صورتى كه خوشايند اوست [ و همه از او فرمانبرى مىنمايند ] ساكن زمين گردانيده ، و مدّت زمان طولانى در آن بهره‌مند سازى . اينك اهتمام ائمّه عليهم السّلام را نسبت به دعا براى آن بزرگوار چگونه مىبينى ؟ آيا

--> ( 1 ) به جاى فلان بن فلان در هر زمان ، حجّت وقت عليه السّلام ذكر مىشود ، و در زمان ما گفته مىشود : الحجّة بن تعالى العسكرىّ صلواتك عليه و على آبائه .