2 - دعا كردن پيش از گرفتارى ، حتما گرفتارى را دفع مىكند ، ولى با دعا كردن بعد از بلا گاهى نمىتوان به اميد و آرزوى خود رسيد . چنان كه در روايت آمده كه امام كاظم عليه السّلام فرمود : حضرت علىّ بن الحسين عليهما السّلام پيوسته مىفرمود : « هر كس پيش از نزول بلا پيشدستى نموده و دعا كند ، هنگامى كه بلا نازل مىشود دعايش مستجاب مىگردد ، ولى هر كس پيشتر دعا نكند ، و بعد بلا بر او نازل شود و آنگاه دعا كند ، دعايش مستجاب نمىگردد . » 3 - فرشتگان ، دعاى بنده‌اى را كه تنها هنگام گرفتارى دعا مىكند ، ولى در حال آسايش و خوشى دعا نمىكند ، از رسيدن به مرحلهء اجابت جلوگيرى مىكنند . چنان كه در روايت آمده كه امام صادق عليه السّلام فرمود : « هر گاه بنده‌اى هنگام بلا دعا كند ، و در حال آسايش و خوشى دعا نكند ، ملائكه جلو صداى او را مىگيرند و مىگويند : اين صداى ناآشنا و غريبى است ، [ و خطاب به او مىگويند : ] پيش از اين كجا بودى ؟ » 4 - پافشارى كردن و اصرار در دعا ، كليد نجات و رهايى است . چنان كه در حديث است كه امام صادق عليه السّلام مىفرمود : « به خدا سوگند ، هيچ بندهء مؤمنى براى حاجتى به درگاه خداوند پافشارى نمىنمايد ، مگر اينكه خداوند حاجت او را برآورده مىسازد . » و نيز در روايت آمده كه امام صادق و امام باقر عليهما السّلام فرمودند : « به خدا سوگند ، هيچ بندهء مؤمنى به درگاه خداوند اصرار نمىكند ، مگر اينكه خداوند دعاى او را مستجاب مىگرداند . » صفاتى كه دعاكننده از ديدگاه عقل و نقل بايد داراى آن باشد گذشت « 1 » ، بنا بر اين شايسته است كه الحاح و پافشارى در دعا مبتنى بر آن اصول باشد .

--> ( 1 ) به فصل ششم و هفتم رجوع شود .