درخواست و دعا مىكند ، نسبت به كسى كه از او درخواست نموده و مىخواند به همان اندازه‌اى كه در حاجت خويش به او نياز و اضطرار دارد ، به او توجّه نموده و در پيشگاهش اظهار خشوع و فروتنى مىنمايد ، پس از آنجا كه نيازمنديها و حوايج مردم به خداوند - جلّ جلاله - در زندگانى دنيا بسيار است ، دعاكننده نيز بسان شخص مضطرّ ، ناچار اخلاص عبوديّت و بندگى را رعايت مىكند ؛ ليكن تلاوت قرآن شريف در غالب اوقات از اين حالتها خالى است ، بلكه چه بسا انسان قرآن را با حالت غفلت تلاوت مىنمايد ، و در نتيجه [ در نزد اهل كمال ] گناه محسوب مىشود .