بلايى نيست كه خداوند بر بندهء مؤمن نازل مىكند و او از دعا كردن خوددارى مىكند ، مگر اينكه آن گرفتارى طولانى مىگردد ، پس وقتى بلا بر شما نازل شد ، بر شما باد به دعا كردن ! » 6 - مقصود از گفتار خداوند - جلّ جلاله - آنجا كه مىفرمايد : ما يَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِنْ رَحْمَةٍ ، فَلا مُمْسِكَ لَها . « 1 » - هر رحمتى را كه خداوند براى مردم بگشايد ، هيچ كس نمىتواند جلو آن را بگيرد . همان دعاست ، چنان كه امام صادق عليه السّلام در روايتى در رابطه با آيهء شريفهء فوق مىفرمايد مقصود همان دعاست . » 7 - دعا ، سبب تندرستى و بهبودى از هر بيمارى است . محمّد بن مسلم مىگويد : به امام باقر عليه السّلام عرض كردم : آيا اينكه مىگويند رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله در بارهء حبّهء سوداء « 2 » فرموده كه : « مايهء شفا و بهبودى از هر بيمارى است ، جز مرگ . » صحيح است ؟ فرمود : بله ، سپس فرمود : « آيا مىخواهى تو را از چيزى كه سبب بهبودى از هر بيمارى و آسيب ، حتّى مرگ است ، آگاه سازم ؟ » عرض كردم : بله ، فرمود : دعا . 8 - دعا ، قضاى مبرم الهى را برمىگرداند . علىّ بن عقبه مىگويد : از امام صادق عليه السّلام شنيدم كه مىفرمود : « براستى كه دعا ، قضا و ارادهء حتمى و مبرم را حتّى بعد از اينكه قطعى شده باشد ، برمىگرداند ، پس بسيار دعا كن ، زيرا دعا كليد تمام رحمتها ، و سبب كاميابى و بر آورده شدن تمام خواسته‌هاست ، و جز با دعا كردن نمىتوان به آنچه نزد خداوند است « 3 » نايل گرديد . بىگمان هيچ درى نيست كه بسيار كوبيده شود ، مگر اينكه به زودى به روى كوبنده‌اش گشوده مىشود . »

--> ( 1 ) فاطر ( 35 ) : 2 . ( 2 ) حبّهء سوداء همان « شونيز » و يا « شينيز » است كه به دانهء بركت معروف است . ( 3 ) يعنى : خشنودى حضرت حقّ و مقامات و كمالات والاى توحيدى .