فصل دوّم شرايط نمازى كه انسان را از كردار و گفتار زشت باز مىدارد در حديث آمده كه : ابو جعفر منصور [ خليفه عبّاسى ] در روز جمعه‌اى در حالى كه بر دست حضرت صادق جعفر بن محمّد عليه السّلام تكيه زده بود ، بيرون آمد . مردى - كه رزام آزادشدهء خالد [ يا : خادم ] بن عبد اللَّه ناميده مىشد - گفت : اين كيست كه آنقدر در نزد امير الحسن يعنى منصور ارجمند است كه بر دست او تكيه زده است ؟ گفته شد : او ، جعفر بن محمّد صادق - صلّى اللَّه عليه - است ؟ وى گفت : به خدا سوگند ، نمىدانستم [ اگر مىدانستم ] بىگمان آرزو مىكردم كه گونهء ابى جعفر [ منصور ، بر زير ] نعلين جعفر مىبود . سپس در جلو منصور ايستاد و گفت : اى امير الحسن ! آيا اجازه هست سؤالى بكنم ؟ منصور گفت : از ايشان [ يعنى امام صادق عليه السّلام ] بپرس . [ وى گفت : مىخواهم از تو بپرسم . منصور گفت : از او بپرس . ] رزام رو به امام جعفر بن محمّد عليه السّلام كرد و گفت : مرا از نماز و حدود و احكام آن خبر ده . حضرت صادق عليه السّلام فرمود : نماز چهار هزار حدّ و حكم دارد كه تو از همهء آنها مورد بازخواست قرار نمىگيرى . گفت : تنها حدود و احكامى را كه ترك كردن آن جايز نيست و نماز جز به آن كامل نمىگردد ، بفرما . امام صادق عليه السّلام فرمود : نماز كسى تمام و كامل است كه طهارت كامل داشته ، و كامل و بالغ بوده « 1 » ، و ساتر داشته باشد ، و راست بايستد ، و نسبت به خدا شناخت

--> ( 1 ) . در مدرك اين حديث ، كتاب « كنز الفوائد » به جاى اين عبارت آمده است : و اهتمام تمام داشته . . .