فصل سىام نمونه‌هايى از حالات معصومين عليهم السّلام در شب و اعمال و آداب پيش از خواب اى كسى كه ادّعاى مسلمانى و تصديق كتاب خدا و رسول او را دارى ، و مدّعى هستى كه ملائكه‌اى بر تو گمارده شده كه تمام اعمال و گفتارت را مىنويسند ، و خداوند - جلّ جلاله - از پشت سر آنان ، بر تمام آنچه كه بر آنان آشكار و پنهان است مراقب بوده و آگاهى و اشراف دارد ، و تاريكى شب نمىتواند چيزى را از او - سبحانه - بپوشاند ، و نيز باور دارى كه خداوند همنشين بندگان خويش است ، و تمام اعمال آنها را مىبيند ، اگر همان گونه كه ادّعا مىكنى به اين امور اعتقاد دارى ، مبادا تاريكى شب را غنيمت شمرده و مهيّاى رهسپار شدن در راههاى هلاكت بار سوء ادب گردى . زيرا اگر در خوددارى كردن از عمل ، ميان شب و روز فرق بگذارى ، بدان كه مسلّما بنى آدم و مردم را مىپرستى ، يا احترام آنها در نزد تو بيشتر از خداوندى است كه مالك و جبّار و قهّار و آگاه از اسرار ، مىباشد . لذا وقتى شب تو را از ديد آنان مىپوشاند ، مولايى كه همواره تو را مىبيند ، در نزدت كوچك و بىارزش مىگردد . اگر چنين هستى و خود را عاقل مىدانى ، چگونه خود را مسلمان مىشمارى ؟ و به حكم كدام عقل و دل اميد سلامتى در روز حساب را مىدارى ؟ آيا نشنيده‌اى كه خداوند - جلّ جلاله - به صراحتى كه تأويل بردار نيست ، تصريح مىنمايد كه - با وجود خيانتى كه دارى ، و اعمال خود را از مردم پنهان مىدارى ، ولى از آن مقام بزرگ و و الا پنهان نمىكنى - مثل تو را دوست نمىدارد ، آنجا كه مىفرمايد :