السيد ابن طاووس ( مترجم : م - ر )
449
ادب حضور ( فلاح السائل ) ( فارسى )
فصل بيست و ششم آداب و اسرار و تعقيبات مخصوص نماز عشا بهترين وقت نماز واجب عشا درست بعد از بر طرف شدن سرخى شامگاه از افق مغرب مىباشد ، پس اگر تا آن وقت به نمازهاى نافله يا به تعقيب نماز مغرب مشغول بودى ، اشكال ندارد ، زيرا عدّهاى از نيكان و اهل عمل به احاديث مأثوره با اعتماد به دعاها و نمازهايى كه راويان مورد اعتماد بين نماز مغرب و عشا نقل كردهاند ، چنين استدلال مىكنند كه با وجود امر به انجام اين نمازها و دعاها در روايات صريح ، ناگزير وقت انجام آنها و تأخير نماز عشا نيز بايد مورد اجازه باشد ، لذا اين اعمال را انجام مىدهند و اوّل وقت فضيلت نماز عشاء را بعد از آن مىدانند . به هر حال ، هنگامى كه بنده از تمام اعمالى كه خداوند - جلّ جلاله - او را بدان موفّق نمود ، فراغت حاصل كرد ، بر اساس راهنمايى خداوند ، بايد براى گفتن اذان نماز عشا به پا خيزد ، و به كيفيّتى كه گذشت اذان گفته و اعمالى را كه بعد از اذان نقل نموديم انجام دهد ، سپس اقامه را نيز بر اساس آنچه كه شرح داديم گفته ، و بعد نماز واجب عشا را با گفتن تكبيرهاى هفتگانه و دعاهاى بين آنها و توجّه آغاز نمايد به اين نيّت كه : « نماز واجب عشا را به گونه واجب بجا مىآورم ، براى اينكه خداوند - جلّ جلاله - را از آن جهت كه زيبندهء پرستش است عبادت نمايم . » و با گفتن تكبيرة الاحرام داخل نماز شود . و چهار ركعت نماز مانند نماز ظهر با رعايت امور مهمّى كه در آنجا ياد آور شديم بجا آورد ، البتّه در اينجا حمد و سورهء دو ركعت نخست را بايد