چنان كه در روايت ديگر آمده است : « حضرت ابى تعالى امام كاظم و امام باقر عليها السّلام همواره در دو ركعت سوّم و چهارم نافله‌هاى مغرب ، در ركعت سوّم ، سورهء حمد و اوّل سورهء حديد ، تا عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ « 1 » و در ركعت چهارم سورهء حمد و آخر سورهء حشر « 2 » را قرائت مىفرمودند . » دعاى مخصوص آخرين سجدهء نافله‌هاى مغرب در بارهء دعايى كه در آخرين سجدهء نافله‌هاى مغرب خوانده مىشود و فضيلت آن ، در روايت آمده كه امام صادق عليه السّلام فرمود : « هر كس در آخرين سجدهء از نافلهء بعد از نماز مغرب شب جمعه ( و اگر در هر شب آن را انجام دهد ، افضل و بهتر خواهد بود ) هفت بار بگويد : « اللّهمّ ، إنّى أسألك بوجهك الكريم و باسمك العظيم [ و ملكك القديم ، أن تصلّى على محمّد و آله ، و أن تغفر ذنبى العظيم ] ، إنّه لا يغفر العظيم إلّا العظيم » - خداوندا ، همانا به روى [ و اسماء و صفات ] بزرگوارت و به اسم بزرگ [ و فرمانروايى ديرينه و بىآغازت از تو مسألت دارم كه بر محمّد و آل او درود فرستى ، و گناه بزرگ مرا بيامرزى ] ، كه گناه بزرگ را جز بزرگ نمىآمرزد . نماز را تمام مىكند ، در حالى كه خداوند او را مورد مغفرت خويش قرار داده است . » و در روايت ديگرى آمده است : « برابر با شصت حجّ از دورترين شهرهاست . » كيفيّت دو ركعت نخست نافله‌هاى نماز مغرب اين دو ركعت را به اين نيّت شروع مىكنى : « نماز نافلهء مغرب را به گونه استحبابى و به منظور عبادت خداوند - جلّ جلاله - از آن جهت كه زيبندهء پرستش است ، بجا مىآورم » ، سپس هفت تكبير افتتاح را همراه با دعاهاى آن به صورتى كه در ركعت

--> ( 1 ) يعنى تا آخر آيه ششم از اين سورهء مباركه . ( 2 ) ظاهرا مقصود آيات 21 تا 24 يعنى از لَوْ أَنْزَلْنا هذَا الْقُرْآنَ تا آخر سوره مىباشد .