- خداوندا ، به حقّ محمد و آل محمّد ( عليه و عليهم السّلام ) از تو درخواست مىنمايم كه بر محمّد و آل محمّد درود فرستى ، و از تو مسألت دارم كه در ديده‌ام نور ، و در دينم بصيرت و روشندلى ، و در قلبم يقين ، و در عملم اخلاص ، و در نفسم سلامتى ، و در روزىام وسعت قرار دهى ، و سپاسگزارى به درگاهت را تا زمانى كه مرا زنده و پاينده داشته‌اى همواره ارزانىام دارى . فاصله بين نماز مغرب و عشا ، وقت مخصوص مناجات با خدا اينك مىگويم : پيش از خواندن نافله‌هاى نماز مغرب ، تعقيب نماز مغرب را طول نده ، زيرا برترين وقت انجام نافله‌هاى نماز مغرب تا پيش از بر طرف شدن سرخى آفتاب از افقگاه غروب آفتاب مىباشد . و گروهى از عارفان در بين نماز مغرب و عشا با غير خدا - جلّ جلاله - سخن نمىگفتند ، زيرا آن وقت ، وقت مختصّ به مناجات با خداوند علّام الغيوب و وقت كاميابى و برآورده شدن حوايج است ، بلكه اگر نمازگزار بيم آن را داشته باشد كه به خاطر مشغول شدن به خواندن اين دعاها ، سرخى آفتاب پيش از خواندن نافلهء مغرب از افق مغرب بر طرف شود ، دعاهاى وقت‌گير را به بعد از نافله‌هاى مغرب به تأخير اندازد ، كه بنا بر برخى از روايات تأخير آن فضيلت دارد و مستحبّ است . اگر ترك سخن گفتن با غير خدا - جلّ جلاله - تا خواندن نماز واجب عشا براى او مقدور نبود ، بكوشد كه با غير خداوند - جلّ جلاله - سخن نگويد تا اينكه لا اقل چهار ركعت نافله مغرب را بخواند ، زيرا در روايت آمده كه امام صادق عليه السّلام فرمود : « هر كس نماز مغرب را بخواند و بعد تعقيب آن را بجا آورد و سخن نگويد تا اينكه دو ركعت نماز نافله را بخواند ، آن دو ركعت در عليّين براى او نوشته مىشوند ، و اگر چهار ركعت بخواند ، يك حجّ و عمره نيكو براى او نوشته مىشود . »