ضرر تو شهادت خواهم داد ، پس در من عمل خير انجام ده ، تا در روز قيامت به نفع تو شهادت دهم ، براستى كه هرگز و هيچ گاه مرا نخواهى ديد . » 3 - باز حضرت جعفر بن محمّد به نقل از پدر بزرگوارش عليهما السّلام فرمود : « براستى كه وقتى شب فرا مىرسد ، با صدايى بلند كه همهء خلايق جز جنّ و انس مىشنوند ، ندا مىكند : اى فرزند آدم ، بدون ترديد من آفريده‌اى جديد هستم ، و بر تمام امورى كه در من واقع مىشود شهادت خواهم داد ، پس از من بهره برگير ، كه اگر آفتاب طلوع كند ، ديگر هيچ گاه به دنيا بازگشت نمىكنم ، و هيچ كس نمىتواند در من كار نيكى انجام داده و يا از گناهى توبه نمايد . و هنگامى كه شب سپرى مىشود و پشت مىكند ، روز نيز به اين همين صورت سخن مىگويد . » لذا مىگويم : وقتى هر بندهء پر لغزش ديد كه روزش به آخر مىرسد ، و همچنان بر سوء بندگى و اصرار بر گناهانى كه ذكر نموديم دارد ، لازم است كه با قلب خويش به سوى در رحمت پروردگارش روى آورده ، و جناياتى را كه در طول روز در باطن و ظاهر انجام داده به ياد بياورد ، و مانند بندهء ذليل در پيشگاه خداوند مالك و توانا و قاهر توبه نمايد . و اگر اعمال روز به يادش نيامد ، نشانهء كم اعتنايى او به خداوند آگاه بر اسرار است ، به هر حال در اين صورت اجمالا از تمام گناهان باطنى و ظاهرى و اوّلين و آخرين آنها توبه نمايد . در مرحلهء سوّم ، اگر ديد نفسش در اخلاص باطن و صدق نيّت بر توبه از گناهان ، با ظاهرش موافق نيست ، بايد با بيم از آنكه خداوند از او قصاص نموده و به واسطه نابودى و تباهى و ويرانى و گمراهى او ، دنيا نابود شود ، در پيشگاه خداوند - جلّ جلاله - بايستد ، و از او درخواست عفو نمايد ، زيرا گاهى مولى با اينكه از بنده‌اش ناخشنود است ، او را عفو مىنمايد . و بالاخره اگر ديد نه باطنش صدق نيّت دارد ، و نيز حالت توبهء جنايتكاران با وجود اصرار بر گناه را ندارد ، و همچنين بسان گناهكاران سركش و نافرمان ، ارادهء