آن خشنود مىگردد ، فراغت پيدا نمود ، لازم است كه سجدهء شكر را به كيفيّتى كه در تعقيب نماز ظهر بر آن آگاهى داديم ، همراه با ذلّت و خاكسارى بندگى در برابر عظمت الهى بجا آورد . بنا بر اين ، سجده بجا آور و بگو آنچه را كه مولايمان على بن الحسين - صلوات اللَّه عليه - همواره در سجده صد بار مىفرمود : « الحمد للَّه شكرا . » - از روى سپاسگزارى ستايش خدا را مىنمايم . و پس از هر ده بار گفتن آن ، مىفرمود : « شكرا للمجيب » - سپاس مىگزارم خداوندى را كه اجابت مىنمايد . سپس مىفرمود : « يا ذا المنّ الدّائم الّذى لا ينقطع أبدا ، و لا يحصيه غيره ، و يا ذا المعروف الّذى لا ينفد أبدا . يا كريم ، يا كريم ، يا كريم . » - اى خداوند صاحب بخشش جاودانى كه هيچ گاه پايان نپذيرفته ، و غير تو نمىتواند آن را به شماره درآورد ، و اى صاحب نيكى پايان ناپذير ، اى بزرگوار ، اى بزرگوار ، اى بزرگوار . بعد دعا و تضرّع نموده و حاجت خويش را ذكر مىنمود ، آنگاه مىفرمود : « لك الحمد إن أطعتك ، و لك الحجّة إن عصيتك ، لا صنع لى و لا لغيرى في إحسان منك إلىّ في حال [ يا : حالى ] الحسنة ، يا كريم ، يا كريم ، صلّ على محمّد و أهل بيته ، و صل بجميع ما سألتك و أسألك من في مشارق الأرض و مغاربها من الحسن و المؤمنات ، و ابدأ بهم ، و ثنّ بى برحمتك . » - اگر اطاعت تو را نمودم سپاس براى توست ، و اگر معصيت تو را نمودم حجّت براى توست ، در احسان از ناحيهء تو به من در هنگام انجام كار نيك [ و يا حال نيكم ] نه من و نه ديگرى هيچ نقشى نداريم . اى بزرگوار ، اى بزرگوار ، بر محمّد و اهل بيت او درود فرست . و به رحمتت ، تمام آنچه را كه درخواست نموده و مىنمايم ، به تمام مردان و زنان مؤمنى كه در قسمتهاى مشرق و مغرب زمين قرار دارند ، برسان ، و نخست آنان را مورد