السيد ابن طاووس ( مترجم : م - ر )
347
ادب حضور ( فلاح السائل ) ( فارسى )
من نيز يك چيز هستم ، پس رحمتت مرا فرا گيرد ، اى معبود من ، اى بزرگوار . خداوندا ، به روى [ و اسماء و صفات ] بزرگوارت از تو درخواست مىنمايم كه بر محمّد و آل محمّد درود فرستى و مرا از آتش جهنّم آزاد سازى ، و به رحمت خويش بهشت را بر من واجب گردانده ، و به فضل خويش از حور العين به ازدواج من درآورده ، و به بخشش خود از آتش جهنّم پناه داده [ يا : مرا از آن دور گردانى ] ، و مرا از خشم و غضب خود در پناه خويش درآورى ، و به آنچه به من قسمت و مقدّر فرمودى خرسند ، و آنچه را كه به من عطا نمودهاى پر خير و بركت ، و از سپاسگزاران در برابر نعمتهايت بگردانى . خداوندا ، بر محمّد و آل محمّد درود فرست ، و همهء اينها را بر من منّت نه ، و دوستى خود و دوستى هر كسى را كه تو را دوست دارد ، و دوستى هر عملى كه مرا به دوستىات نزديك مىگرداند ، روزىام گردان ، و توكّل به خود و واگذار نمودن امور به تو و خشنودى در برابر قضاء و ارادهء حتمىات و تسليم [ يا : خشنودى به فضل و دادهات ، و تعظيم ] در برابر امرت را بر من ارزانى دار ، تا اينكه نخواهم امورى را كه به عقب انداختهاى ، به جلو اندازى ، و يا آنچه را كه مقدّم داشتهاى به تأخير اندازى . اى مهربانترين مهربانها ، و بر محمّد و آل او درود فرست و به من چنين و چنان كن . سپس هر دعايى را كه دوست دارى ذكر مىكنى .