بله ، به خدا سوگند ، اگر مرا دوست مىداشتند ، مسلّما هر كس را من دوست مىدارم ، دوست مىداشتند . » آيا به كلام منقول از امام صادق ( صلوات اللَّه عليه ) كه با عقل نيز سازگار است ، گوش فرا نمىدهى كه « هر كس معصيت خدا را بكند ، خدا او را دوست نمىدارد . » پس اگر معصيت‌كار ، دوستدار خداوند بزرگوار نباشد ، چگونه كسى كه امورى را كه موجب قرب او به خداوند سبحان است ، سنگين مىشمارد ، دوستدار او به شمار خواهد آمد ، و يا چگونه به بهره‌ها و فوايد اقبال خداوند ، معرفت خواهد داشت ؟ و نيز به حديث ديگر و سوگند پر فروغى كه در بر دارد بنگر ، آنجا كه فرمود : « بله ، به خدا سوگند ، اگر مرا دوست مىداشتند ، هر كس را كه من دوست مىدارم دوست مىداشتند . » و چيزى نيز عقل را از اعتقاد داشتن به اين مطلب باز نمىدارد ؟ پس مبادا با عذرهاى نادرست و باطل مغالطه كنى ، عذرهايى كه در نزد خداوند آگاه به اسرار ، و آنگاه كه با سر باز و در حضور اوّلين و آخرين ، در پيشگاه او براى محاسبه مىايستى سودى به حال تو نمىبخشد . چگونه ممكن است با وجود كراهت داشتن از نماز و يا سنگين شمردن آن به مقام والاى خداوندى كه تو را به سوى نماز فرا خوانده و تشويق نموده معرفت داشته باشى ؟ آيا نمىدانى كه خداوند با زبان اعلام‌كنندگان و راويانى كه تعداد آنها به تواتر [ و به حدّ يقين ] مىرسد و كار به آنجا رسيده كه گويى تو آن سخنان را از زبان سرور پيامبران فرستاده شده يعنى رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله مىشنوى . باز خداوند - جلّ جلاله - به اين قناعت ننموده تا اينكه خود شفاها تو را به سوى نماز و محافظت بر آن فرا خوانده ، و با جلال و عظمت و حرمت و هيبت خويش بر تو روى آورده و فرموده است : حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ وَ الصَّلاةِ الْوُسْطى ، وَ قُومُوا لِلَّهِ قانِتِينَ . « 1 » - بر همهء نمازها ، بويژه بر نماز ميانه ، محافظت نماييد ، و با حالت خضوع براى خداوند به پا خيزيد و او را عبادت كنيد .

--> ( 1 ) . بقره ( 2 ) : 238 .